Thomas doet mee aan de baby van het jaar actie van sky radio
Nu is het zo dat er per dag 5 baby's naar de finale gaan en dus wil ik iedereen die 1 of meer email adressen heeft deze te gebruiken om te stemmen op Thomas. je moet je wel inschrijven maar tot nu toe heb ik alleen maar een mailtje gehad ter bevestiging van mijn inschrijving, inschrijven doe je door op "stem" te klikken en daar zie je dan registreren. Je kan per dag 10 keer stemmen dus als iedereen dit elke dag doet maakt Thomas alleen maar meer kans om in de finale te komen.
Dus stemmen allemaal
de link is
http://babyvanhetjaar.nl/baby/5591
maandag 11 mei 2009
maandag 6 april 2009
werken
Vandaag heb ik mijn eerste werkdag gehad en het viel me gelukkig honder procent mee. Normaal is Richard thuis op maandag maar omdat het vrijdag goede vrijdag is is hij dan vrij. Vandaag hebben mijn schoonouders opgepast ze hebben er volgens mij wel erg van genoten ondanks dat Thomas 2 poepbroeken gemaakt had.
Vorige week was ik wel heel bewust bezig met het feit dat ik vandaag weer moest werken, maar dat kwam vooral omdat ik al zolang niet meer gewerkt heb want ik zat vanaf half oktober al thuis. Ik merk nu wel dat ik vroeger opgestaan ben dan ander en meer heb gedaan want ik ben helemaal aan het instorten op dit moment dus ga ook lekker naar mijn bed toe
Nog een paar foto's van Thomas
Vorige week was ik wel heel bewust bezig met het feit dat ik vandaag weer moest werken, maar dat kwam vooral omdat ik al zolang niet meer gewerkt heb want ik zat vanaf half oktober al thuis. Ik merk nu wel dat ik vroeger opgestaan ben dan ander en meer heb gedaan want ik ben helemaal aan het instorten op dit moment dus ga ook lekker naar mijn bed toe
Nog een paar foto's van Thomas
woensdag 11 maart 2009
dinsdag 10 maart 2009
eerste maanden
Voor het eerst echt alleen met Thomas thuis
Sinds 19 januari is Richard weer aan het werk en sta ik er dus echt alleen voor overdag. Het is wel even wennen want nu ligt hij alleen als ik ga douche of even snel iets boven moet doen, maar het gaat allemaal goed. Al heb ik m de eerste keer dat ik ging douche met wieg en al n de badkamer gezet zodat ik kon horen of alles goed zou gaan. Dit heb ik maar 1 keer gedaan want het ging heel goed en hij heeft geen kik gegeven dus vertrouwde ik het voor de volgende keer ook wel. Ik moet nog wel erg wennen aan alles wat ik allemaal mee moet nemen als ik ergens heen ga met Thomas, zo was ik toen we naar Rianne gingen zijn fles vergeten. Rianne had nog wel flesjes maar geen spenen meer die Thomas gebruikt dus is ze snel naar de drogist gegaan en heeft ze een flesje gekocht. Dit was alleen een fles van Difrax helemaal nieuw voor ons allemaal. Rianne vroeg toen ik de fles al klaar had of de onderkant losgeschroefd kon worden en dat kan dus maar dan gaat ie lekken. Ik schroefde de onderkant er dus heel stevig op zodat de fles niet meer lekt. Thomas pakt de fles goed maar na een paar minuten denk ik het lijkt wel of hij niets binnen komt, dus ik haal de speen uit zijn mond en die is helemaal vacuüm gezogen. Nu blijkt dus dat je via de dop op de achterkant kan regelen dat de fles niet vacuüm kan trekken, en meneer laat gewoon niets weten doet net alsof hij lekker aan het drinken is.
Inmiddels is het 12 februari en heb ik eindelijk weer de energie en tijd om even aan mijn blog te werken. Vooral hierin merk ik dat ik overdag alleen met Thomas ben en daardoor ’s avonds vaak erg moe ben en lekker op de bank wil liggen en tv kijken.
We hebben wel van alles meegemaakt. Thomas had heel erg last van krampen en op een zondag avond was het zo erg dat hij hart verscheurend aan het huilen was 2 uur achter elkaar en we konden hem niet troosten. Hij had die dag nog geen poepbroek gehad maar was wel al de hele dag aan het persen maar behalve lucht kwam er niets. Dus wij uit pure machteloosheid de huisartsen post gebeld nadat we echt alles hadden gedaan om hem te troosten. De arts daar was erg aardig en vond ons gelukkig geen aanstellers want toen we er heen gingen werd Thomas spontaan weer rustig en stil. De arts stelde voor om hem een paracetamol zetpil te geven omdat dit dan ook laxerend werkt en dat we naar het consultatiebureau moesten gaan om te bespreken wat we aan het niet kunnen poepen moesten doen. Het zetten van de zetpil had het juiste effect en de volgende dag ben ik met Thomas naar het inloopspreekuur van het consultatiebureau gegaan. Daar gaven ze aan dat ze niet graag wisselen van voeding omdat een baby daar ook erg veel last van heeft. Dus gaven ze als advies om de voeding aan te lengen met water. Er was ook een arts aanwezig en die heeft ook naar Thomas gekeken en die vond dat hij wel een dik buikje had ondanks dat hij die dag al gepoept had en bijna moest eten. De arts wilde daarom ook als het aanlengen niet zou werken beginnen met iets om te laxeren. Ik moest vrijdag terug komen om te laten weten hoe het ging dus ik ging er heen maar wist al dat er geen arts was omdat ik eigenlijk een afspraak had voor die dag maar die was afgezegd vanwege een cursus. De verpleegkundige die er toen was zei weer dat ik wel naar andere voeding moest overstappen. Dus ik zei toen dat ik het over het weekend zou tillen voor ik dat eventueel zou doen. We mochten wel meer voeding gaan geven omdat hij al meer dan 4 kilo woog. Ik vond het een beetje vreemd dat ik zulk tegenstrijdig advies kreeg de een zegt niet veranderen en de arts ook en dan zegt een andere verpleegkundige dat ik wel moet wisselen van voeding. Dus ben ik maandag een beetje op hoge poten naar het consultatiebureau gegaan te regelen dat ik Thomas iets om te laxeren mocht geven ipv het wisselen van voeding want het ging wel al beter alleen had hij om de 2 á 3 dagen iets hardere ontlasting. De verpleegkundige die er vrijdag was was er nu ook maar ze zei niet zo veel nu en we mogen nu lactulose geven. Dit werkt gelukkig erg goed alleen heeft Thomas nog wel behoorlijk veel gas in zijn darmen maar hij heeft al een stuk minder krampen, alleen kan hij erg kreunen als hij scheetjes moet laten en dat is soms ook wel zielig om hem zo te zien persen.
Inmiddels heb ik ook de eerste afspraak bij het consultatiebureau gehad en Thomas woog toen al meer als 4.5 kilo en was 52 cm lang. Hij zit met zijn gewicht en hoofdomtrek precies op het gemiddelde en qua lengte er net iets onder. Dus het gaat allemaal goed met hem.
Ik zou vorige week donderdag weer aan de ganglion op mijn pols geholpen worden. Ik was al helemaal blij dat het zo snel geregeld was want ik had een week eerder gebeld. Dus ik mijn ouders al geregeld dat die kwamen oppassen en met mij mee naar het ziekenhuis. Mijn vader bleef bij Thomas en mijn moeder ging naar het ziekenhuis. Ik stond helemaal versteld toen precies om kwart over 9 opgeroepen werd. Ik mocht een kamertje in en mocht meteen door naar de kamer waar de operatie zou plaatsvinden. De chirurg keek naar mijn pols en zei dat hij het niet wilde doen omdat het de derde keer zou zijn en hij toch wel echt weten waardoor het steeds terug komt. Dus nu word ik tussen de 4 en 6 weken opgeroepen en dan ga ik echt naar de operatiekamer en word al het bloed uit mijn arm gehaald en kan de chirurg goed kijken waar het door komt. Ik had gehoopt het allemaal tijdens mijn verlof geregeld te hebben maar nu ziet het er naar uit dat ik eventueel moet herstellen na mijn verlof, de operatie is wel gelukkig nog in mijn verlof zodat er geen extra dingen geregeld hoeven te worden.
Thomas wordt steeds actiever en meer wakker echt leuk om te zien, ook begint hij al een beetje te brabbelen tegen speelgoed in de box . Wat echt super leuk is om te zien is dat hij de mobiel in zijn box echt al volgt met zijn ogen. Ook heeft hij een vreemde obsessie voor lampen, hij kijkt naar elke lamp die hij ziet en houdt dan zijn hoofd heel erg naar achteren en die krijg je dan echt niet omhoog.
We hebben voor in het grote bad een soort van bedje gekocht waar Thomas lekker op kan liggen en het warme water komt er dan doorheen en daardoor ligt hij meer in het water. Hij geniet hier echt van, het is echt een water ratje want douchen en het kleine badje vindt hij ook helemaal geweldig.
Zaterdag was het jaarlijkse valentijnsdinertje met onze vrienden uit Lelystad. We zijn bij een pizzaria geweest in Dronten en het was zoals elk jaar weer erg gezellig. Thomas was lekker bij opa en oma. Ik wilde alleen nog niet ergens blijven slapen omdat Thomas nog erg onrustig kan zijn ’s nachts en dan het hele huis bij elkaar kreunt en eigenlijk alleen maar inslaapt valt op mijn borst. Dus ik had afgesproken dat ik terug zou rijden. Gelukkig had ik op de heen weg echt super lekker geslapen in de auto want anders had ik het denk ik niet gered. Enige nadeel van het terug rijden was dat ik niet kon drinken en ze hadden daar een witte wijn die zelfs ik lekker vond maar ja dan moet je maar niet zo eigenwijs zijn en ’s avonds weer naar huis willen. Het was echt super gezellig, gek genoeg is Thomas een erg goed gespreksonderwerp. Ik vond het wel heel erg jammer dat we niet aan 1 grote tafel zaten met z’n alle want dan kan je toch niet zo makkelijk met iedereen kletsen. De pizza die ik had was helaas een beetje flauw maar dat maakte de avond er niet minder om want we hebben het weer gered het restaurant sluit om half 10 en wij zaten er nog en de andere klanten waren niet allemaal even blij met ons. Van Martin en Martine heeft Thomas een paar hele stoere schoenen gehad met een thomas trein erop, ze zijn alleen nog een beetje groot en ze wegen ook wel erg zwaar want (we hebben dit niet geprobeerd) hij kan volgens mij zijn been niet meer omhoog krijgen als hij ze aan heeft, ook heeft hij een hele mooie deken gehad. Maar wat Richard het allermooiste vind is het polo-pak van Ralph Lauren.
Zondag hadden we een rustige dag alleen begon Thomas na zijn fles van 5 uur heel erg te krampen en heeft hij bij mij en Richard gelegen. Ik dacht misschien werkt een hittepit (kussen met kersenpitten) als ik die warm maak dus die had ik opgewarmd in de magnetron maar hij vond het niets. Toen ik daarna om 8 uur zijn fles wilde gaan maken zag ik dat de klok van de magnetron het niet deed e toen ik de deur open maakte ging ook het lampje niet aan. De magnetron deed het dus niet meer. Wat is dat erg dan merk je pas hoe handig zo’n ding is als je een klein ventje in huis hebt. Ik moest nu zijn fles warm maken door middel van au bair Marie, dat ging goed. Maar toen moest ik zijn flessen schoonmaken en dat ik toch wel een heel stuk lastiger zonder magnetron. Alewin en Peter kwam langs om Ajax – Feyenoord te kijken dus Martine en ik waren eigenlijk wel blij dat we weg konden. Ik dacht dat de service balie van de saturn wel open zou zijn aangezien de winkel zelf ook open is op zondag maar nadat helaas stonden met de magnetron (die lood woog) voor een dichte deur.
Martine en ik hebben nog wel even een beetje geshopt, we hebben een andere fles gekocht voor Thomas een die speciaal tegen krampen is, ik weet nog niet echt of ie werkt maar hij boert er wel beter op vind ik.
Thomas had zondag eigenlijk bijna niet geslapen en om 9 uur was hij dan ook over vermoeid en begon daardoor te huilen, om half 10 sliep hij heb ik hem op bed gelegd en ben ik zelf ook naar bed gegaan. Richard kwam om 11 uur naar boven en we hebben toen besloten om Thomas niet wakker te maken en hij heeft toen tot 4 uur geslapen. Ik voelde me toen ik hem de fles gaf helemaal uitgerust, helaas begon hij om 7 uur erg te rommelen weer en heb ik daarna bijna niet meer geslapen maar het was wel erg fijn dat hij zo lang had door geslapen.
Thomas kan nu echt lachen zo leuk om te zien, de eerste keer was toen ik hem de fles gaf op bed en opa langskwam om naar de lekkage te kijken. Helaas hadden we geen camera bij de hand maar ik ga z’n lach nog wel even vast leggen op de camera.
Ik merk dat ik nog steeds teveel in een dag wil doen terwijl Thomas best aan het rommelen is ’s nachts en ik daardoor ook een stuk minder slaap maar tot nu toe red ik het wel tot 11 uur ’s avonds want dan is zijn laatste fles, als hij tenminste zijn schema niet heeft om gegooid. De laatste paar dagen heeft hij steeds zijn schema omgegooid, dit kwam vooral omdat hij ’s avonds na zijn laatste fles heel erg onrustig was en dan bij mij op mijn borst inslaap viel (ik dan ook) en dan werd ik om half 3 wakker maar als ik m dan in zijn eigen bed zou doen dan zou hij toch wakker worden voor een fles dus gaf ik m meteen maar een fles zodat hij daarna in zijn eigen bed zou slapen. Helaas kwam hij dan ook vaak om 6 uur voor een fles en zo werd zijn hele dag weer anders. Het lukte me wel om het allemaal iets te rekken maar meestal kwam ik niet terug op zijn oude schema. Gelukkig zit hij daar nu wel weer op. Gisteren moest hij eigenlijk om 10 uur zijn laatste fles maar als hij in de mini monkey ligt slaapt hij heel snel en ook meteen heel diep dus hebben we het weten te rekken tot 11 uur en vannacht kwam hij om half 5 pas dus dat was wel erg lekker.
Sinds gisteren zijn we toch maar begonnen met andere voeding want hij beef hele erge krampen houden en was weer aan het persen alsof er harde ontlasting moest komen maar zijn ontlasting is door de lactulose die hij krijgt hartstikke dun.
Vandaag (het is nu kwart voor 6 ’s morgens en ik kan niet slapen) gaan we naar de negen maanden beurs. Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop maar dat het niet tegen valt. Ook heb ik zin in de huishoudbeurs, ik ben daar 1 keer geweest en dat was met Rianne en Martine en heb daar zo ontzettend veel lol gehad toen dus hoop maar dat ik dat nu ook ga hebben. Ik moet nog even geduld hebben want ik hoef eigenlijk pas om half 8 op te staan maar ja denk dat ik niet echt meer in slaap ga vallen.
Plus punt van het wakker zijn is dat ik eindelijk mijn blog weer kan bij werken, nu alleen nog foto’s erbij zetten.
Nou het erbij zetten van de foto’s duurt ook erg lang want het is inmiddels al 10 maart en er is inmiddels ook al weer genoeg gebeurt.
Zal maar beginnen met de 9 maanden beurs. We hebben het erg naar onze zin gehad het was wel een erg lange dag want we waren er om 11 uur en gingen na 18 uur pas weer weg maar. Richard zei steeds dat hij meeging zodat ik niet teveel geld zou uit geven maar Richard heeft het meeste gekocht dus ik denk dat hij de volgende keer maar thuis moet blijven.
Inmiddels zijn we ook een paar dagen weggeweest. Opa en oma waren een weekje naar Duitsland en er was nog een kamer over dus die hebben we een paar nachtjes gebruikt. Het was erg gezellig alleen was Thomas niet meer gewend om op de kamer met papa en mama te liggen dus die was veel wakker. Maar dat kan ook komen doordat hij overdag heel veel sliep in de kinderwagen en maxi cosi. Hij heeft 1 nachtje bij opa en oma op de kamer geslapen en daardoor konden Richard en ik ook even lekker slapen. Thomas is in die paar dagen vreselijk verwend qua aandacht dus toen we weer thuis waren en hij in de box lag zag je hem echt kijken van waar is iedereen nou. Gelukkig is hij inmiddels wel weer gewend aan alleen papa en mama.
Helaas heeft hij nog wel last van zijn buik hij wil eigenlijk alleen maar in de draagdoek. Tenminste ik denk dat hij last van zijn buik heeft, ik ben op het consultatiebureau geweest en die dachten dat het misschien zijn regeldagen zijn en dat het met een paar dagen over moet zijn ik kan er alleen maar op hopen.
Gisteren hebben we de intake op de crèche gehad, het was om 10 uur en dan krijgt Thomas de fles dus die hebben ze meteen gegeven en hij vond het allemaal wel best. Toen hij zijn fles op had en in de box werd gelegd vond ie het niet meer zo leuk, maar ze hebben daar een maxi cosi in een soort net dat op en neer kan veren en dat vond hij wel erg lekker. De leidsters vond hem nu al een lekker ventje dus dat beloofd wat als hij daar 2 hele dagen naar toe gaat. 18 maart is het al zover dan gaat hij er voor het eerst heen, ik weet nog niet of ik het wel zo leuk vind maar nu kan ik er aan wennen en hij ook.
Donderdag krijgt Thomas zijn eerste inentingen en daar zie ik heel erg tegenop ik hoop voor hem dat hij er niet al te veel last van zal krijgen.
Sinds 19 januari is Richard weer aan het werk en sta ik er dus echt alleen voor overdag. Het is wel even wennen want nu ligt hij alleen als ik ga douche of even snel iets boven moet doen, maar het gaat allemaal goed. Al heb ik m de eerste keer dat ik ging douche met wieg en al n de badkamer gezet zodat ik kon horen of alles goed zou gaan. Dit heb ik maar 1 keer gedaan want het ging heel goed en hij heeft geen kik gegeven dus vertrouwde ik het voor de volgende keer ook wel. Ik moet nog wel erg wennen aan alles wat ik allemaal mee moet nemen als ik ergens heen ga met Thomas, zo was ik toen we naar Rianne gingen zijn fles vergeten. Rianne had nog wel flesjes maar geen spenen meer die Thomas gebruikt dus is ze snel naar de drogist gegaan en heeft ze een flesje gekocht. Dit was alleen een fles van Difrax helemaal nieuw voor ons allemaal. Rianne vroeg toen ik de fles al klaar had of de onderkant losgeschroefd kon worden en dat kan dus maar dan gaat ie lekken. Ik schroefde de onderkant er dus heel stevig op zodat de fles niet meer lekt. Thomas pakt de fles goed maar na een paar minuten denk ik het lijkt wel of hij niets binnen komt, dus ik haal de speen uit zijn mond en die is helemaal vacuüm gezogen. Nu blijkt dus dat je via de dop op de achterkant kan regelen dat de fles niet vacuüm kan trekken, en meneer laat gewoon niets weten doet net alsof hij lekker aan het drinken is.
Inmiddels is het 12 februari en heb ik eindelijk weer de energie en tijd om even aan mijn blog te werken. Vooral hierin merk ik dat ik overdag alleen met Thomas ben en daardoor ’s avonds vaak erg moe ben en lekker op de bank wil liggen en tv kijken.
We hebben wel van alles meegemaakt. Thomas had heel erg last van krampen en op een zondag avond was het zo erg dat hij hart verscheurend aan het huilen was 2 uur achter elkaar en we konden hem niet troosten. Hij had die dag nog geen poepbroek gehad maar was wel al de hele dag aan het persen maar behalve lucht kwam er niets. Dus wij uit pure machteloosheid de huisartsen post gebeld nadat we echt alles hadden gedaan om hem te troosten. De arts daar was erg aardig en vond ons gelukkig geen aanstellers want toen we er heen gingen werd Thomas spontaan weer rustig en stil. De arts stelde voor om hem een paracetamol zetpil te geven omdat dit dan ook laxerend werkt en dat we naar het consultatiebureau moesten gaan om te bespreken wat we aan het niet kunnen poepen moesten doen. Het zetten van de zetpil had het juiste effect en de volgende dag ben ik met Thomas naar het inloopspreekuur van het consultatiebureau gegaan. Daar gaven ze aan dat ze niet graag wisselen van voeding omdat een baby daar ook erg veel last van heeft. Dus gaven ze als advies om de voeding aan te lengen met water. Er was ook een arts aanwezig en die heeft ook naar Thomas gekeken en die vond dat hij wel een dik buikje had ondanks dat hij die dag al gepoept had en bijna moest eten. De arts wilde daarom ook als het aanlengen niet zou werken beginnen met iets om te laxeren. Ik moest vrijdag terug komen om te laten weten hoe het ging dus ik ging er heen maar wist al dat er geen arts was omdat ik eigenlijk een afspraak had voor die dag maar die was afgezegd vanwege een cursus. De verpleegkundige die er toen was zei weer dat ik wel naar andere voeding moest overstappen. Dus ik zei toen dat ik het over het weekend zou tillen voor ik dat eventueel zou doen. We mochten wel meer voeding gaan geven omdat hij al meer dan 4 kilo woog. Ik vond het een beetje vreemd dat ik zulk tegenstrijdig advies kreeg de een zegt niet veranderen en de arts ook en dan zegt een andere verpleegkundige dat ik wel moet wisselen van voeding. Dus ben ik maandag een beetje op hoge poten naar het consultatiebureau gegaan te regelen dat ik Thomas iets om te laxeren mocht geven ipv het wisselen van voeding want het ging wel al beter alleen had hij om de 2 á 3 dagen iets hardere ontlasting. De verpleegkundige die er vrijdag was was er nu ook maar ze zei niet zo veel nu en we mogen nu lactulose geven. Dit werkt gelukkig erg goed alleen heeft Thomas nog wel behoorlijk veel gas in zijn darmen maar hij heeft al een stuk minder krampen, alleen kan hij erg kreunen als hij scheetjes moet laten en dat is soms ook wel zielig om hem zo te zien persen.
Inmiddels heb ik ook de eerste afspraak bij het consultatiebureau gehad en Thomas woog toen al meer als 4.5 kilo en was 52 cm lang. Hij zit met zijn gewicht en hoofdomtrek precies op het gemiddelde en qua lengte er net iets onder. Dus het gaat allemaal goed met hem.
Ik zou vorige week donderdag weer aan de ganglion op mijn pols geholpen worden. Ik was al helemaal blij dat het zo snel geregeld was want ik had een week eerder gebeld. Dus ik mijn ouders al geregeld dat die kwamen oppassen en met mij mee naar het ziekenhuis. Mijn vader bleef bij Thomas en mijn moeder ging naar het ziekenhuis. Ik stond helemaal versteld toen precies om kwart over 9 opgeroepen werd. Ik mocht een kamertje in en mocht meteen door naar de kamer waar de operatie zou plaatsvinden. De chirurg keek naar mijn pols en zei dat hij het niet wilde doen omdat het de derde keer zou zijn en hij toch wel echt weten waardoor het steeds terug komt. Dus nu word ik tussen de 4 en 6 weken opgeroepen en dan ga ik echt naar de operatiekamer en word al het bloed uit mijn arm gehaald en kan de chirurg goed kijken waar het door komt. Ik had gehoopt het allemaal tijdens mijn verlof geregeld te hebben maar nu ziet het er naar uit dat ik eventueel moet herstellen na mijn verlof, de operatie is wel gelukkig nog in mijn verlof zodat er geen extra dingen geregeld hoeven te worden.
Thomas wordt steeds actiever en meer wakker echt leuk om te zien, ook begint hij al een beetje te brabbelen tegen speelgoed in de box . Wat echt super leuk is om te zien is dat hij de mobiel in zijn box echt al volgt met zijn ogen. Ook heeft hij een vreemde obsessie voor lampen, hij kijkt naar elke lamp die hij ziet en houdt dan zijn hoofd heel erg naar achteren en die krijg je dan echt niet omhoog.
We hebben voor in het grote bad een soort van bedje gekocht waar Thomas lekker op kan liggen en het warme water komt er dan doorheen en daardoor ligt hij meer in het water. Hij geniet hier echt van, het is echt een water ratje want douchen en het kleine badje vindt hij ook helemaal geweldig.
Zaterdag was het jaarlijkse valentijnsdinertje met onze vrienden uit Lelystad. We zijn bij een pizzaria geweest in Dronten en het was zoals elk jaar weer erg gezellig. Thomas was lekker bij opa en oma. Ik wilde alleen nog niet ergens blijven slapen omdat Thomas nog erg onrustig kan zijn ’s nachts en dan het hele huis bij elkaar kreunt en eigenlijk alleen maar inslaapt valt op mijn borst. Dus ik had afgesproken dat ik terug zou rijden. Gelukkig had ik op de heen weg echt super lekker geslapen in de auto want anders had ik het denk ik niet gered. Enige nadeel van het terug rijden was dat ik niet kon drinken en ze hadden daar een witte wijn die zelfs ik lekker vond maar ja dan moet je maar niet zo eigenwijs zijn en ’s avonds weer naar huis willen. Het was echt super gezellig, gek genoeg is Thomas een erg goed gespreksonderwerp. Ik vond het wel heel erg jammer dat we niet aan 1 grote tafel zaten met z’n alle want dan kan je toch niet zo makkelijk met iedereen kletsen. De pizza die ik had was helaas een beetje flauw maar dat maakte de avond er niet minder om want we hebben het weer gered het restaurant sluit om half 10 en wij zaten er nog en de andere klanten waren niet allemaal even blij met ons. Van Martin en Martine heeft Thomas een paar hele stoere schoenen gehad met een thomas trein erop, ze zijn alleen nog een beetje groot en ze wegen ook wel erg zwaar want (we hebben dit niet geprobeerd) hij kan volgens mij zijn been niet meer omhoog krijgen als hij ze aan heeft, ook heeft hij een hele mooie deken gehad. Maar wat Richard het allermooiste vind is het polo-pak van Ralph Lauren.
Zondag hadden we een rustige dag alleen begon Thomas na zijn fles van 5 uur heel erg te krampen en heeft hij bij mij en Richard gelegen. Ik dacht misschien werkt een hittepit (kussen met kersenpitten) als ik die warm maak dus die had ik opgewarmd in de magnetron maar hij vond het niets. Toen ik daarna om 8 uur zijn fles wilde gaan maken zag ik dat de klok van de magnetron het niet deed e toen ik de deur open maakte ging ook het lampje niet aan. De magnetron deed het dus niet meer. Wat is dat erg dan merk je pas hoe handig zo’n ding is als je een klein ventje in huis hebt. Ik moest nu zijn fles warm maken door middel van au bair Marie, dat ging goed. Maar toen moest ik zijn flessen schoonmaken en dat ik toch wel een heel stuk lastiger zonder magnetron. Alewin en Peter kwam langs om Ajax – Feyenoord te kijken dus Martine en ik waren eigenlijk wel blij dat we weg konden. Ik dacht dat de service balie van de saturn wel open zou zijn aangezien de winkel zelf ook open is op zondag maar nadat helaas stonden met de magnetron (die lood woog) voor een dichte deur.
Martine en ik hebben nog wel even een beetje geshopt, we hebben een andere fles gekocht voor Thomas een die speciaal tegen krampen is, ik weet nog niet echt of ie werkt maar hij boert er wel beter op vind ik.
Thomas had zondag eigenlijk bijna niet geslapen en om 9 uur was hij dan ook over vermoeid en begon daardoor te huilen, om half 10 sliep hij heb ik hem op bed gelegd en ben ik zelf ook naar bed gegaan. Richard kwam om 11 uur naar boven en we hebben toen besloten om Thomas niet wakker te maken en hij heeft toen tot 4 uur geslapen. Ik voelde me toen ik hem de fles gaf helemaal uitgerust, helaas begon hij om 7 uur erg te rommelen weer en heb ik daarna bijna niet meer geslapen maar het was wel erg fijn dat hij zo lang had door geslapen.
Thomas kan nu echt lachen zo leuk om te zien, de eerste keer was toen ik hem de fles gaf op bed en opa langskwam om naar de lekkage te kijken. Helaas hadden we geen camera bij de hand maar ik ga z’n lach nog wel even vast leggen op de camera.
Ik merk dat ik nog steeds teveel in een dag wil doen terwijl Thomas best aan het rommelen is ’s nachts en ik daardoor ook een stuk minder slaap maar tot nu toe red ik het wel tot 11 uur ’s avonds want dan is zijn laatste fles, als hij tenminste zijn schema niet heeft om gegooid. De laatste paar dagen heeft hij steeds zijn schema omgegooid, dit kwam vooral omdat hij ’s avonds na zijn laatste fles heel erg onrustig was en dan bij mij op mijn borst inslaap viel (ik dan ook) en dan werd ik om half 3 wakker maar als ik m dan in zijn eigen bed zou doen dan zou hij toch wakker worden voor een fles dus gaf ik m meteen maar een fles zodat hij daarna in zijn eigen bed zou slapen. Helaas kwam hij dan ook vaak om 6 uur voor een fles en zo werd zijn hele dag weer anders. Het lukte me wel om het allemaal iets te rekken maar meestal kwam ik niet terug op zijn oude schema. Gelukkig zit hij daar nu wel weer op. Gisteren moest hij eigenlijk om 10 uur zijn laatste fles maar als hij in de mini monkey ligt slaapt hij heel snel en ook meteen heel diep dus hebben we het weten te rekken tot 11 uur en vannacht kwam hij om half 5 pas dus dat was wel erg lekker.
Sinds gisteren zijn we toch maar begonnen met andere voeding want hij beef hele erge krampen houden en was weer aan het persen alsof er harde ontlasting moest komen maar zijn ontlasting is door de lactulose die hij krijgt hartstikke dun.
Vandaag (het is nu kwart voor 6 ’s morgens en ik kan niet slapen) gaan we naar de negen maanden beurs. Ik heb er ontzettend veel zin in en hoop maar dat het niet tegen valt. Ook heb ik zin in de huishoudbeurs, ik ben daar 1 keer geweest en dat was met Rianne en Martine en heb daar zo ontzettend veel lol gehad toen dus hoop maar dat ik dat nu ook ga hebben. Ik moet nog even geduld hebben want ik hoef eigenlijk pas om half 8 op te staan maar ja denk dat ik niet echt meer in slaap ga vallen.
Plus punt van het wakker zijn is dat ik eindelijk mijn blog weer kan bij werken, nu alleen nog foto’s erbij zetten.
Nou het erbij zetten van de foto’s duurt ook erg lang want het is inmiddels al 10 maart en er is inmiddels ook al weer genoeg gebeurt.
Zal maar beginnen met de 9 maanden beurs. We hebben het erg naar onze zin gehad het was wel een erg lange dag want we waren er om 11 uur en gingen na 18 uur pas weer weg maar. Richard zei steeds dat hij meeging zodat ik niet teveel geld zou uit geven maar Richard heeft het meeste gekocht dus ik denk dat hij de volgende keer maar thuis moet blijven.
Inmiddels zijn we ook een paar dagen weggeweest. Opa en oma waren een weekje naar Duitsland en er was nog een kamer over dus die hebben we een paar nachtjes gebruikt. Het was erg gezellig alleen was Thomas niet meer gewend om op de kamer met papa en mama te liggen dus die was veel wakker. Maar dat kan ook komen doordat hij overdag heel veel sliep in de kinderwagen en maxi cosi. Hij heeft 1 nachtje bij opa en oma op de kamer geslapen en daardoor konden Richard en ik ook even lekker slapen. Thomas is in die paar dagen vreselijk verwend qua aandacht dus toen we weer thuis waren en hij in de box lag zag je hem echt kijken van waar is iedereen nou. Gelukkig is hij inmiddels wel weer gewend aan alleen papa en mama.
Helaas heeft hij nog wel last van zijn buik hij wil eigenlijk alleen maar in de draagdoek. Tenminste ik denk dat hij last van zijn buik heeft, ik ben op het consultatiebureau geweest en die dachten dat het misschien zijn regeldagen zijn en dat het met een paar dagen over moet zijn ik kan er alleen maar op hopen.
Gisteren hebben we de intake op de crèche gehad, het was om 10 uur en dan krijgt Thomas de fles dus die hebben ze meteen gegeven en hij vond het allemaal wel best. Toen hij zijn fles op had en in de box werd gelegd vond ie het niet meer zo leuk, maar ze hebben daar een maxi cosi in een soort net dat op en neer kan veren en dat vond hij wel erg lekker. De leidsters vond hem nu al een lekker ventje dus dat beloofd wat als hij daar 2 hele dagen naar toe gaat. 18 maart is het al zover dan gaat hij er voor het eerst heen, ik weet nog niet of ik het wel zo leuk vind maar nu kan ik er aan wennen en hij ook.
Donderdag krijgt Thomas zijn eerste inentingen en daar zie ik heel erg tegenop ik hoop voor hem dat hij er niet al te veel last van zal krijgen.
zondag 11 januari 2009
de eerste week
De eerste week als verse papa en mama is alweer voorbij en daarom is het wel weer tijd om hier te laten weten hoe het ons is vergaan.
Laat ik beginnen met een foto van Thomas en een foto van mij en dan mogen jullie de verschillen zoeken
1 januari kwamen we thuis uit het ziekenhuis en ben ik nog gaan slapen omdat ik nog wel last van mijn hoofd had en is Richard lekker beneden met Thomas beneden blijven zitten tot de kraamverzorgster kwam.
Toen Miranda er was heeft Richard geleerd hoe hij flesjes klaar moest maken en is Thomas lekker naar boven gebracht en zijn Richard en ik boven gebleven. Onze ouders mochten wel komen kijken maar niet te lang omdat ik migraine gehad had. Van opa Ton en Oma Hennie hebben we een kraammand gehad, we mogen dus elke dag een cadeautje uitpakken.
De eerste nacht zijn we goed door gekomen, Thomas was wel een beetje aan het pruttelen af en toe maar sliep verder lekker in zijn wiegje. Na elke voeding was Thomas bijna een uur wakker dus heb ik de tijd die ik niet heb kunnen genieten van Thomas overdag ’s nachts ingehaald.
De volgende ochtend kwam Miranda om 8 uur om de echte eerste dag van de kraamweek te starten. Helaas was Richard zo ziek dat hij zelf ook een kraamweek heeft gehouden maar gelukkig is hij net als ik goed verzorgd door Miranda.
Richard en ik hebben de eerste dag eigenlijk alleen maar in bed gelegen en hebben genoten van Thomas, Miranda nam veel van ons over en heeft Thomas lekker bij ons op de kamer in bad gedaan.
Miranda had gezegd dat we de voeding van Thomas van 2 uur ’s nachts wel konden proberen over te slaan vanaf de eerste dag, maar hij begon om half 1 met zijn huil uurtje en bleef dan tot de fles van 5 uur rommelen dus toen hebben we besloten om de voeding van 2 uur er toch maar bij te doen en vanaf dat moment sliep hij veel meer, ook overdag. Alleen het slapen in zijn bedje wilde nog niet echt lukken, als hij bij ons in bed lag dan had hij een omslagdoek om en als hij naar zijn wiegje ging deden we de omslagdoek af dus toen hebben we op advies van Miranda de omslagdoek omgehouden en dat is een groot succes want hij slaapt nog steeds in zijn doek en vindt het heerlijk.
Omdat Richard zo ziek is bel ik vrijdag de huisarts en deze schrijft een antibiotica kuur voor, we hopen dat hij zich snel weer beter voelt maar helaas het lijkt wel of hij overdag 2 stappen vooruit gaat en ’s nachts weer anderhalve stap terug doet. De zorg voor Thomas komt dus ’s nachts vooral op mijn schouders want Richard wil wel heel graag helpen maar is als hij de trap op en af is geweest helemaal uitgeput, hij blijft dit wel doen omdat dit voor mij de eerste nachten nog wel te zwaar is maar de derde nacht gaat het toch niet goed en trekt Richard het niet meer. Gelukkig voel ik me nu zo goed dat ik het wel aankan. Gelukkig hoeven we over het eten en de boodschappen niet na te denken want opa en oma komen elke dag om te koken en als mama weer eens iets bedenkt wat ze nodig heeft gaan ze kopen. En ik bedenk me nogal wat dingen die ik nog nodig heb.
Zaterdag zijn de kaartjes er en Richard en ik zorgen ervoor dat we vouwen en Miranda helpt ook nog mee. Ik had voor de meeste kaarten al etiketten uitgeprint en op de enveloppe geplakt dus dat was al klaar.
In de nacht van zaterdag op zondag begint bij mij de echte stuwing en ik wist niet dat dit zo’n pijn kon doen en ook niet dat het zo groot kon worden maar na een paar dag en gaat het alweer een stuk beter.
Zondag is kraamdag 4 en dat heb ik geweten ook want ik begin spontaan te huilen als ik om 8 uur de voordeur open hoor gaan en weet dat er een nieuwe dag begint en Miranda ons weer komt helpen. Vanaf dit moment stromen mijn tranen rijkelijk met en zonder reden. Ook Richard heeft het te zwaar en heeft ook last van kraamtranen en dat terwijl ik hem in de 4 jaar dat we samen zijn nog nooit heb zien huilen.
Zondag verslik ik me in wat eten en moet ik heel erg hoesten, vanaf dat moment heb ik erg veel last van onder en ’s nachts is het zo erg dat ik niet zonder te huilen van de pijn mijn bed uit kan, helaas is Richard zo moe dat hij niet in de gaten heeft als Thomas huilt dus moet ik hem wakker maken wat ik weer heel erg vervelend vind omdat hij zo ziek is. Gelukkig komt die maandag de verloskundige en die haalt er een aantal hechtingen uit en ik voel me meteen een stuk beter. Omdat Richard niet echt opknapt besluiten we toch de huisarts nog een keer te bellen. De assistente wil eerst tot dinsdag wachten maar ik geef aan dat ik dat niet trek en hij mag ’s middags nog langskomen gelukkig. Aan de ene kant hoop ik dat het iets erger is dan wat de huisarts vrijdag dacht aan de andere kant hoop ik dat natuurlijk niet omdat dat niet goed zou zijn. Gelukkig verteld de dokter dat de antibiotica kuur wel aanslaat maar omdat Richard bijna een longontsteking heeft hij zich wel nog een tijdje ziek zal voelen. We zijn allebei flink opgelucht met dit nieuws want nu is het alleen maar een kwestie van tijd tot Richard zich weer goed gaat voelen.
Dinsdag ben ik voor het eerst naar buiten geweest met Thomas en toen ik terug was merkte ik toch wel dat mijn bekken nog niet helemaal lekker gaat, ik besluit donderdag de fysio te bellen omdat ze op woensdag vrij is.
De kraamvisite komt langzaam aan op gang maar er zijn ook dagen dat er niemand komt en we dus nog meer genieten van de tijd met Thomas maar ook met elkaar want door deze week zijn Richard en ik nog meer naar elkaar toe gegroeid.
Woensdag was Miranda haar laatste dag en het leek wel alsof Thomas vond dat ze niet weg mocht en besloot om de hele was mand te vullen. Omdat we het zo fijn hebben gevonden dat Miranda onze kraamhulp was hebben we haar toch wel een beetje verwend met een fotolijst met Thomas en haar en ook nog een lachende Richard op de achter grond en namens Thomas een mooie kaart en nog een cadeaubon, ook omdat ze binnenkort jarig is. Ik zie best wel op tegen het moment dat ik er alleen voorsta want Richard tel ik nog niet mee omdat hij van mij minstens nog 2 keer moet slapen op een dag. ’s Middags komen mijn ouders om te genieten van Thomas en ook om te koken voor ons. Mijn vader wil alles perfect doen met koken en ook de tafel perfect dekken en ook een voorafje en omdat ik het zo lekker vind wilde hij wentelteefjes voor ons maken. Dit werd me allemaal even te veel dus kwamen die beroemde kraamtranen weer. Gelukkig vangt Richard mij goed op en komt het allemaal weer goed en voel ik me snel weer beter. ’s Avonds komt Eelco op visite en geniet met volle teugen van Thomas.
Dinsdag voelde ik een soort kramp in mijn linkerbeen en als ik woensdag jeuk heb merk ik dat er een deel van mijn kuit gevoelloos is, de verloskundige zou nog langskomen dus ik neem me voor om te wachten tot ze langs is geweest. Om kwart voor 5 is ze nog niet geweest en besluit ik haar te bellen, ze heeft een hele hectische dag gehad en geen tijd gehad om mij te bellen om te zeggen dat ze de volgende dag wil langskomen. Ik geef aan wat ik voel en ze besluit voor mijn gemoedsrust toch even langs te komen. We denken allebei aan een zenuwafknelling, ze geeft aan dat ze de huisartsenpost wel kan bellen maar die zullen waarschijnlijk zeggen dat we het nog een dag aan moeten kijken en de huisarts de volgende dag bellen.
Donderdag bel ik de fysio om aan te geven dat ik bevallen ben en nog wel last heb van mijn bekken, ze vraagt me of ik geen vreemde gevoelens in mijn benen hebben en ik vertel haar van de gevoelloze plek. Ze raadt me aan de huisarts te bellen en dat doe ik. De huisarts belt me terug en naar aanleiding van wat ik vertel geeft hij aan dat het inderdaad een zenuwbeklemming is en dat ik daar wel een paar weken last van kan hebben. Ik bel de fysio om aan te geven wat de huisarts heeft aangegeven, ze vindt het wel vreemd dat hij zonder me gezien te hebben wel deze diagnose kan stellen maar het zal wel. Dinsdag komt ze naar me toe voor mijn bekken.
Vrijdag hebben wel lekker rustig aangedaan en zijn Richard en ik samen naar buiten geweest. Mijn schoonouders hebben ons geholpen door het huis schoon te maken en ’s avonds kwamen Mo, Natasja en Rodi op kraamvisite. Dat was erg gezellig.
Het weekend zouden Martine, Martine, Tamara, Alexander, Ciska, Roos, Rinus en Anne Marie komen maar Martine en Tamara zijn ziek geworden en Rinus is de dag ervoor ontslagen uit het ziekenhuis en dat is toch wel even een beetje te heftig om even heen en weer te rijden naar Hoogvliet. ’s Avonds kregen we redelijk onverwachts toch nog visite. Bij Brigitte waren Edwin en Sonja met hun zoontje Sem en Richard heeft samen met Edwin bij Robeco gewerkt. En om 8 uur belde Brigitte dat er bij haar een jongetje zat dat heel graag een cadeautje aan Thomas wilde geven. Dit vonden we heel erg lief. Van tante Brigitte heeft Thomas nog een hele mooie badcape gehad met zijn naam erop.
Vandaag komen Rianne en Marco met de kinderen, ze zouden ’s morgens komen maar de kinderen hadden geschilderd op de muren dus moesten ze eerst opruimen en ’s middags zouden ze gaan schaatsen dus nu komen ze mee eten. Damian en Fenna zijn lekker in bad geweest.
En ik ben helemaal blij want ik heb vandaag voor het eerst mijn eigen broek weer aan en het zit best goed alleen voel ik wel waar de knoop zit maar heb er geen last mee met zitten.
En hebben jullie de verschillen kunnen vinden in de eerste 2 foto's???
Het zijn eigenlijk alleen het gelsacht en de haarkleur, want Thomas lijkt echt super veel op mij wat ik natuurlijk wel erg leuk vind om te zien
Laat ik beginnen met een foto van Thomas en een foto van mij en dan mogen jullie de verschillen zoeken
1 januari kwamen we thuis uit het ziekenhuis en ben ik nog gaan slapen omdat ik nog wel last van mijn hoofd had en is Richard lekker beneden met Thomas beneden blijven zitten tot de kraamverzorgster kwam.
Toen Miranda er was heeft Richard geleerd hoe hij flesjes klaar moest maken en is Thomas lekker naar boven gebracht en zijn Richard en ik boven gebleven. Onze ouders mochten wel komen kijken maar niet te lang omdat ik migraine gehad had. Van opa Ton en Oma Hennie hebben we een kraammand gehad, we mogen dus elke dag een cadeautje uitpakken.
De eerste nacht zijn we goed door gekomen, Thomas was wel een beetje aan het pruttelen af en toe maar sliep verder lekker in zijn wiegje. Na elke voeding was Thomas bijna een uur wakker dus heb ik de tijd die ik niet heb kunnen genieten van Thomas overdag ’s nachts ingehaald.
De volgende ochtend kwam Miranda om 8 uur om de echte eerste dag van de kraamweek te starten. Helaas was Richard zo ziek dat hij zelf ook een kraamweek heeft gehouden maar gelukkig is hij net als ik goed verzorgd door Miranda.
Richard en ik hebben de eerste dag eigenlijk alleen maar in bed gelegen en hebben genoten van Thomas, Miranda nam veel van ons over en heeft Thomas lekker bij ons op de kamer in bad gedaan.
Miranda had gezegd dat we de voeding van Thomas van 2 uur ’s nachts wel konden proberen over te slaan vanaf de eerste dag, maar hij begon om half 1 met zijn huil uurtje en bleef dan tot de fles van 5 uur rommelen dus toen hebben we besloten om de voeding van 2 uur er toch maar bij te doen en vanaf dat moment sliep hij veel meer, ook overdag. Alleen het slapen in zijn bedje wilde nog niet echt lukken, als hij bij ons in bed lag dan had hij een omslagdoek om en als hij naar zijn wiegje ging deden we de omslagdoek af dus toen hebben we op advies van Miranda de omslagdoek omgehouden en dat is een groot succes want hij slaapt nog steeds in zijn doek en vindt het heerlijk.
Omdat Richard zo ziek is bel ik vrijdag de huisarts en deze schrijft een antibiotica kuur voor, we hopen dat hij zich snel weer beter voelt maar helaas het lijkt wel of hij overdag 2 stappen vooruit gaat en ’s nachts weer anderhalve stap terug doet. De zorg voor Thomas komt dus ’s nachts vooral op mijn schouders want Richard wil wel heel graag helpen maar is als hij de trap op en af is geweest helemaal uitgeput, hij blijft dit wel doen omdat dit voor mij de eerste nachten nog wel te zwaar is maar de derde nacht gaat het toch niet goed en trekt Richard het niet meer. Gelukkig voel ik me nu zo goed dat ik het wel aankan. Gelukkig hoeven we over het eten en de boodschappen niet na te denken want opa en oma komen elke dag om te koken en als mama weer eens iets bedenkt wat ze nodig heeft gaan ze kopen. En ik bedenk me nogal wat dingen die ik nog nodig heb.
Zaterdag zijn de kaartjes er en Richard en ik zorgen ervoor dat we vouwen en Miranda helpt ook nog mee. Ik had voor de meeste kaarten al etiketten uitgeprint en op de enveloppe geplakt dus dat was al klaar.
In de nacht van zaterdag op zondag begint bij mij de echte stuwing en ik wist niet dat dit zo’n pijn kon doen en ook niet dat het zo groot kon worden maar na een paar dag en gaat het alweer een stuk beter.
Zondag is kraamdag 4 en dat heb ik geweten ook want ik begin spontaan te huilen als ik om 8 uur de voordeur open hoor gaan en weet dat er een nieuwe dag begint en Miranda ons weer komt helpen. Vanaf dit moment stromen mijn tranen rijkelijk met en zonder reden. Ook Richard heeft het te zwaar en heeft ook last van kraamtranen en dat terwijl ik hem in de 4 jaar dat we samen zijn nog nooit heb zien huilen.
Zondag verslik ik me in wat eten en moet ik heel erg hoesten, vanaf dat moment heb ik erg veel last van onder en ’s nachts is het zo erg dat ik niet zonder te huilen van de pijn mijn bed uit kan, helaas is Richard zo moe dat hij niet in de gaten heeft als Thomas huilt dus moet ik hem wakker maken wat ik weer heel erg vervelend vind omdat hij zo ziek is. Gelukkig komt die maandag de verloskundige en die haalt er een aantal hechtingen uit en ik voel me meteen een stuk beter. Omdat Richard niet echt opknapt besluiten we toch de huisarts nog een keer te bellen. De assistente wil eerst tot dinsdag wachten maar ik geef aan dat ik dat niet trek en hij mag ’s middags nog langskomen gelukkig. Aan de ene kant hoop ik dat het iets erger is dan wat de huisarts vrijdag dacht aan de andere kant hoop ik dat natuurlijk niet omdat dat niet goed zou zijn. Gelukkig verteld de dokter dat de antibiotica kuur wel aanslaat maar omdat Richard bijna een longontsteking heeft hij zich wel nog een tijdje ziek zal voelen. We zijn allebei flink opgelucht met dit nieuws want nu is het alleen maar een kwestie van tijd tot Richard zich weer goed gaat voelen.
Dinsdag ben ik voor het eerst naar buiten geweest met Thomas en toen ik terug was merkte ik toch wel dat mijn bekken nog niet helemaal lekker gaat, ik besluit donderdag de fysio te bellen omdat ze op woensdag vrij is.
De kraamvisite komt langzaam aan op gang maar er zijn ook dagen dat er niemand komt en we dus nog meer genieten van de tijd met Thomas maar ook met elkaar want door deze week zijn Richard en ik nog meer naar elkaar toe gegroeid.
Woensdag was Miranda haar laatste dag en het leek wel alsof Thomas vond dat ze niet weg mocht en besloot om de hele was mand te vullen. Omdat we het zo fijn hebben gevonden dat Miranda onze kraamhulp was hebben we haar toch wel een beetje verwend met een fotolijst met Thomas en haar en ook nog een lachende Richard op de achter grond en namens Thomas een mooie kaart en nog een cadeaubon, ook omdat ze binnenkort jarig is. Ik zie best wel op tegen het moment dat ik er alleen voorsta want Richard tel ik nog niet mee omdat hij van mij minstens nog 2 keer moet slapen op een dag. ’s Middags komen mijn ouders om te genieten van Thomas en ook om te koken voor ons. Mijn vader wil alles perfect doen met koken en ook de tafel perfect dekken en ook een voorafje en omdat ik het zo lekker vind wilde hij wentelteefjes voor ons maken. Dit werd me allemaal even te veel dus kwamen die beroemde kraamtranen weer. Gelukkig vangt Richard mij goed op en komt het allemaal weer goed en voel ik me snel weer beter. ’s Avonds komt Eelco op visite en geniet met volle teugen van Thomas.
Dinsdag voelde ik een soort kramp in mijn linkerbeen en als ik woensdag jeuk heb merk ik dat er een deel van mijn kuit gevoelloos is, de verloskundige zou nog langskomen dus ik neem me voor om te wachten tot ze langs is geweest. Om kwart voor 5 is ze nog niet geweest en besluit ik haar te bellen, ze heeft een hele hectische dag gehad en geen tijd gehad om mij te bellen om te zeggen dat ze de volgende dag wil langskomen. Ik geef aan wat ik voel en ze besluit voor mijn gemoedsrust toch even langs te komen. We denken allebei aan een zenuwafknelling, ze geeft aan dat ze de huisartsenpost wel kan bellen maar die zullen waarschijnlijk zeggen dat we het nog een dag aan moeten kijken en de huisarts de volgende dag bellen.
Donderdag bel ik de fysio om aan te geven dat ik bevallen ben en nog wel last heb van mijn bekken, ze vraagt me of ik geen vreemde gevoelens in mijn benen hebben en ik vertel haar van de gevoelloze plek. Ze raadt me aan de huisarts te bellen en dat doe ik. De huisarts belt me terug en naar aanleiding van wat ik vertel geeft hij aan dat het inderdaad een zenuwbeklemming is en dat ik daar wel een paar weken last van kan hebben. Ik bel de fysio om aan te geven wat de huisarts heeft aangegeven, ze vindt het wel vreemd dat hij zonder me gezien te hebben wel deze diagnose kan stellen maar het zal wel. Dinsdag komt ze naar me toe voor mijn bekken.
Vrijdag hebben wel lekker rustig aangedaan en zijn Richard en ik samen naar buiten geweest. Mijn schoonouders hebben ons geholpen door het huis schoon te maken en ’s avonds kwamen Mo, Natasja en Rodi op kraamvisite. Dat was erg gezellig.
Het weekend zouden Martine, Martine, Tamara, Alexander, Ciska, Roos, Rinus en Anne Marie komen maar Martine en Tamara zijn ziek geworden en Rinus is de dag ervoor ontslagen uit het ziekenhuis en dat is toch wel even een beetje te heftig om even heen en weer te rijden naar Hoogvliet. ’s Avonds kregen we redelijk onverwachts toch nog visite. Bij Brigitte waren Edwin en Sonja met hun zoontje Sem en Richard heeft samen met Edwin bij Robeco gewerkt. En om 8 uur belde Brigitte dat er bij haar een jongetje zat dat heel graag een cadeautje aan Thomas wilde geven. Dit vonden we heel erg lief. Van tante Brigitte heeft Thomas nog een hele mooie badcape gehad met zijn naam erop.
Vandaag komen Rianne en Marco met de kinderen, ze zouden ’s morgens komen maar de kinderen hadden geschilderd op de muren dus moesten ze eerst opruimen en ’s middags zouden ze gaan schaatsen dus nu komen ze mee eten. Damian en Fenna zijn lekker in bad geweest.
En ik ben helemaal blij want ik heb vandaag voor het eerst mijn eigen broek weer aan en het zit best goed alleen voel ik wel waar de knoop zit maar heb er geen last mee met zitten.
En hebben jullie de verschillen kunnen vinden in de eerste 2 foto's???
Het zijn eigenlijk alleen het gelsacht en de haarkleur, want Thomas lijkt echt super veel op mij wat ik natuurlijk wel erg leuk vind om te zien
Abonneren op:
Posts (Atom)