Het leven van Angelie, Richard, Thomas en Sophie: augustus 2010

Sophie Ilse

Zo eindelijk tijd om weer eens een blog te schrijven.

Sinds mijn laatste blog is er veel gebeurd. De hoofdpijn waar ik eerst alleen ’s morgens last van had werd heviger en kreeg zoveel last dat ik weer morfine moest gaan gebruiken. Dit was voor mij erg moeilijk omdat dat ik wist dat als ik het teveel zou gebruiken Sophie opgenomen zou moeten worden na de geboorte. De morfine die ik gebruikte kwam ook in haar bloed terecht en dat betekende dat ze misschien wel verslaafd er aan zou kunnen zijn. Ik heb het dan ook zo min mogelijk gebruikt alleen werd de hoofdpijn steeds heftiger moest ik dus ook meer gaan gebruiken. Met 37 weken zat ik er helemaal doorheen ik lag bijna hele dagen op bed omdat de hoofdpijn maar niet weg wilde. Uiteindelijk heeft de verloskundige me doorgestuurd naar de gynaecoloog met het verzoek om me in te gaan leiden omdat de situatie niet meer te houden was.

Vrijdag 6 augustus moest ik om half 4 bij de gyn zijn, helaas liep zijn spreekuur 80 minuten uit en moesten dus blijven wachten. Ik voelde me erg benauwd in de wachtkamer dus zijn Richard en ik wat gaan drinken in de hal van het ziekenhuis. Ik heb toen een poging gedaan om wat te puzzelen maar kon mijn gedachte niet helemaal helder krijgen en voelde me op dat moment echt belabberd. Om kwart over 4 zijn we toen terug gegaan naar de wachtkamer en om iets voor 5’en waren we eindelijk aan de beurt. Na dat de gyn mij had onderzocht en hij vond ingeleid kon worden vroeg hij hoe het me ging. Ik kon alleen maar aangeven dat het niet meer ging. De gyn vond dat ik daarom de volgende dag ingeleid moest worden en het gelukkig niet over het weekend getild werd. Mijn god wat was ik hier toen blij mee want ik zag het al niet zitten om minimaal nog 2 dagen te moeten wachten voor dat er iets zou gebeuren en er dus ook weer kans was dat ik morfine moest gaan gebruiken. Voor dat ik weg mocht moest mijn bloeddruk nog even gecontroleerd worden en die was opeens toch wel een stuk hoger dan anders ( dat verklaarde voor mij het vreemde gevoel dat ik eerder had) Ik moest meteen blijven en aan het CTG (een monitor om de hartslag en bewegingen van de baby in de gaten te houden) Mijn bloeddruk op de afdeling bleef goed dus werd ik niet die avond nog ingeleid.

Ik had sinds vrijdag ochtend geen morfine meer ingenomen en wilde dat ook zo houden omdat ik niet wilde dat Sophie als ze geboren was lang opgenomen moest worden. De nacht van vrijdag op zaterdag kreeg ik nog wel een migraine aanval maar gelukkig had ik deze snel onder controle en viel ik dus snel in slaap. Wel heb ik voor mijn gevoel elk uur gezien die nacht want je slaapt toch minder lekker als thuis.
Om half 8 werd ik opgehaald om mee te gaan naar de verloskamers, Richard kwam net aanlopen toen ik naar de verloskamers liep. Ik mocht kiezen in welke kamer ik wilde liggen en heb toen gekozen om op de zelfde kamer te liggen als bij de geboorte van Thomas.
Eerst moest ik een half uur aan het CTG om te kijken hoe Sophie het deed en of ze goed bewoog. Op zich deed ze het allemaal goed alleen bleef haar hartslag erg op één lijn en normaal schommelt de hartslag van een baby tussen de 120 en 160 slagen per minuut. Maar de verloskundige vond dat ze toch goed bewoog dus om 8 uur werd ik onderzocht en werd de eerste keer gel ingebracht. De gel moest er voor zorgen dat mijn baarmoedermond zou verweken en verstrijken waardoor er ontsluiting ontstaat en de bevalling kan gaan beginnen. Mijn baarmoedermond zat nog helemaal dicht en was ook naar achtergekanteld hierdoor was het onderzoeken niet echt fijn. Na het inbrengen van de gel moest ik een half uur aan het CTG blijven. Sophie vindt het allemaal niet erg en blijft lekker bewegen.

Om 9 uur komt ook mijn schoonzus die bij de bevalling aanwezig zal zijn. Rond 10 uur begin ik toch wel wat krampen te krijgen die door gaan naar mijn rug. Dit is best wel een gemeen gevoel en ben ik ook helemaal niet gewend omdat ik helemaal nooit pijn in mijn rug heb. Om 11 uur wordt ik weer onderzocht en ik heb 2 cm ontsluiting, er wordt voor een tweede keer gel ingebracht en ik moet weer op bed blijven aan het CTG om Sophie te controleren. De krampen worden steeds heftiger en ik moet echt wel een beetje puffen om ze onder controle te houden.
Ondertussen zijn we lekker een beetje aan het kletsen en tv aan het kijken, wat moet je anders als je zolang moet wachten als het ware.
Om half 2 wordt ik weer onderzocht en helaas schiet het nog niet op, ik heb nog steeds 2 cm ontsluiting. Ze willen niet mijn vliezen te vroeg breken omdat dit niet automatisch betekent dat de bevalling opgang gaat komen en er dan een kans is op een infectie.
Voordat de verloskundige van de dagdienst naar huis zegt ze dat de bevalling waarschijnlijk niet vandaag zal gaan gebeuren omdat de ontsluiting niet vordert.
Om 18 uur word ik weer gecontroleerd en heb nog steeds maar 2 cm ontsluiting en er wordt besloten dat we morgen verder gaan met inleiden.
Hier had ik het wel heel erg moeilijk mee omdat ik behoorlijk heftige weeën had voor mijn gevoel die ook niet weggingen onder de douche etc. en ook omdat ik bang was dat ik weer last van mijn hoofd zou krijgen die nacht.
Om half 7 was ik terug op de afdeling, gelukkig had ik nog steeds een vierpersoonskamer helemaal voor mezelf. We zijn toen met z’n drieën beneden een broodje gaan eten, ik had sinds half 9 ’s morgens niet echt meer iets gegeten, ik weet nog steeds niet waarom dat was. Omdat ik Thomas eigenlijk sinds donderdagavond niet meer had gezien hebben we mijn schoonouders gevraagd om nog even met hem langs te komen. God wat was ik blij om mijn mannetje weer te zien. Hij vond het allemaal wel spannend zo in dat ziekenhuis, lekker weg rennen voor opa en tante. Hij heeft nog lekker bij mij op bed gezeten en ik heb heerlijk met hem geknuffeld. Om half 8 ging iedereen naar huis, Richard mocht wel langer blijven maar ik vond het niet nodig dus die zou ook lekker op tijd gaan slapen want hij moest de volgende ochtend weer om half 8 bij me zijn. Ik ben toen op een stoel een boekje gaan lezen omdat als ik op bed ging liggen ik weer last kreeg van weeën.
Rond half 9 kreeg ik opeens een kramp en iets later weer en toen nog een keer. Ik ben toen maar gaan noteren hoeveel tijd er tussen zat en hoelang ze duurde. Er zat ongeveer 2 minuten en ze duurde zo’n 40 seconde. Om kwart voor 9 kreeg ik een pijnlijke wee die ik echt weg moest puffen. Ik besluit dat ik toch maar even de verpleegkundige moest bellen en op het moment dat de verloskundige binnenkomt voel ik dat ik vocht verlies. Mijn vliezen zijn spontaan gebroken. De weeën worden heel snel heel heftig en ik moet Richard bellen om aan te geven dat hij terug moet komen naar het ziekenhuis. Nadat ik gebeld heb wordt ik weer naar de verloskamers gebracht en word ik aan het CTG gelegd, Sophie haar hartslag is nu goed aan het wisselen en ze is ook nog druk aan het bewegen volgens de monitor. De weeën worden erg snel heel pijnlijk en ik kan ze nog maar met moeite wegpuffen. Om kwart over 9 komen Richard en Brigitte binnen.
Na een half uur aan het CTG gelegen te hebben werd ik weer gecontroleerd en had ik 5 cm ontsluiting, het begon nu echt op te schieten. Omdat de weeën zo pijnlijk waren en ik ze niet meer goed kon wegpuffen werd er besloten dat ik pijnstilling zou krijgen. Bij Thomas had ik ook pijnstilling gehad, toen heb ik pethidine (een broertje van morfine) gekregen doormiddel van een injectie in mijn been. Ik dacht dat nu ook te krijgen maar ik kreeg nu een infuus met morfine. Ik kreeg een pompje en elke 10 minuten kon ik mezelf een extra dosis geven om de pijn te verlichten. Voordat het infuus er inzat was het al half 10 en uiteindelijk heb ik 2 keer op de knop kunnen drukken voor een extra dosis en heb ik niet het idee gehad dat de pijn minder werd. Dit kwam ook omdat de weeën heftiger werden maar op dat moment had ik dat niet helemaal door. Tegen 10 uur werd ik opnieuw gecontroleerd en had ik 8 cm ontsluiting, ik was dol gelukkig dat het allemaal zo snel ging. Helaas had ik te vroeg gejuicht want ik kreeg als persdrang voor dat ik volledige ontsluiting had en ik heb voor mijn gevoel 20 minuten persweeën moeten wegpuffen, en dat gaat dus gewoonweg niet, hoe hard je het ook probeert je lichaam gaat op een gegeven moment meepersen zonder dat je dat wilt. In werkelijkheid zal het een minuut of 5 zijn geweest.
Om 07-08-2010 22.19 uur is Sophie Ilse geboren nadat ik 11 minuten heb moeten persen. Sophie wilde alleen niet echt lekker opstarten dus nam de verloskundige haar snel mee naar een andere ruimte waar ze haar een beetje zuurstof hebben gegeven omdat ze niet zelf wilde ademen. Toen ze begon te huilen zei Richard dat was wel even eng, ik had het allemaal wel meegekregen dat ze haar mee namen maar omdat de morfine en adrenaline door mijn lijf heen ging heb ik het gelukkig niet als eng ervaren.

Ik vond het wel onwerkelijk dat het allemaal zo snel is gegaan maar was super blij dat mijn kleine meisje er eindelijk was. En wat was ze mooi. Sophie heeft de nacht op de couveuse afdeling doorgebracht omdat ze haar toch even goed in de gaten wilde houden door dat ik morfine voor de bevalling en tijdens de bevalling had gebruikt.
De volgende ochtend mochten we om half 12 naar huis en vanaf dat moment zijn we alleen maar aan het genieten van Sophie en ook van Thomas.

Thomas is echt super lief voor zijn kleine zus. Hij geeft haar heel veel kusjes en ze mag zelfs slokjes drinken van hem hebben. We leggen hem dan maar uit dat Sophie alleen maar melk mag drinken maar het is zo schattig dat hij alles met haar wil delen. Ze heeft zelfs al een keer met zijn konijn mogen kroelen.
Vandaag heeft Thomas geholpen met het geven van het flesje en dat deed hij erg goed, hij doet alles heel voorzichtig een zachtjes. Ook heeft hij 2 keer haar speentje gegeven en dan is hij zo voorzichtig en doet hij heel netjes het speentje in haar mond zonder hard te duwen. Ik ben benieuwd hoelang hij het nog leuk gaat vinden.

Inmiddels is Sophie alweer 2 weken oud, wat gaat de tijd toch weer snel, Richard heeft nog 1 week vakantie en dan moet hij weer gaan werken. Pas dan zal ik merken hoe het leven met 2 kinderen echt is omdat we nu alles samen doen en als Thomas iets doet wat niet mag is er nog altijd iemand om hem te corrigeren en straks ben ik alleen en dan zal hij wel nog meer gaan uitproberen wat hij wel en niet kan.

En dan nu een heleboel foto’s van Sophie en ook van Thomas natuurlijk

Mijn buik met 38 weken (eerste keer gel had ik toen al gehad)