Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Ik geloof dat ik dat elke keer schrijf maar je het is ook gewoon zo.
Sophie is over 3 weken alweer een jaar. Het voelt nog als gisteren dat ze eindelijk geboren werd na een helse zwangerschap. Maar er zijn alweer genoeg dingen gebeurt, Sophie kruip zo snel als de wind lijkt het wel. Als je even de andere kant op kijkt zit ze al in de keuken terwijl ze daarvoor bij de televisie zat. Ook kan ze zich overal aan optrekken en is ze aan het oefenen om los te staan wat er zo leuk uit ziet. Ze laat dan heel voorzichtig de spijlen van de box los en staat dan een seconde of 10 helemaal los en daarna valt ze op haar billen. Ze heeft ook het lopen langs de bank ontdekt en heeft zelfs al een paar keer de overstap van bank naar tafel gemaakt.
Aan de ene kant vind ik het erg jammer dat het allemaal zo snel gaat maar ook wel weer heel erg fijn omdat ze dan steeds beter duidelijk kan maken wat ze wil. Ik vind het namelijk heel moeilijk als ze ontroostbaar huilt en ik niet weet wat er aan de hand is. De afgelopen avonden is het namelijk bal met haar ze wordt helemaal hysterisch als ze op bed gelegd wordt en blijft gewoon echt krijsen en niets helpt, het enige wat ze leuk vindt is beneden zitten en dan nog niet eens bij ons maar gewoon spelen op de grond.
Met Thomas gaat het helemaal super. We hebben flink wat problemen met 's avonds slapen gehad dat we soms ruim anderhalf uur bezig waren en niet weg mochten bij hem maar dat gaat inmiddels heel erg goed. Verder kletst hij de oren van ons hoofd en vraagt elke keer wat hij hoort en vertelt wat hij ziet. Echt zo leuk allemaal.
Met Richard en mij gaat het ook allemaal goed. Richard heeft net een nieuwe baan in Den Haag en ik werk op dit moment in de thuiszorg in Etten-Leur.
- Posted using BlogPress from my iPhone
