Laat ik beginnen met een foto van Thomas en een foto van mij en dan mogen jullie de verschillen zoeken
1 januari kwamen we thuis uit het ziekenhuis en ben ik nog gaan slapen omdat ik nog wel last van mijn hoofd had en is Richard lekker beneden met Thomas beneden blijven zitten tot de kraamverzorgster kwam.
Toen Miranda er was heeft Richard geleerd hoe hij flesjes klaar moest maken en is Thomas lekker naar boven gebracht en zijn Richard en ik boven gebleven. Onze ouders mochten wel komen kijken maar niet te lang omdat ik migraine gehad had. Van opa Ton en Oma Hennie hebben we een kraammand gehad, we mogen dus elke dag een cadeautje uitpakken.
De eerste nacht zijn we goed door gekomen, Thomas was wel een beetje aan het pruttelen af en toe maar sliep verder lekker in zijn wiegje. Na elke voeding was Thomas bijna een uur wakker dus heb ik de tijd die ik niet heb kunnen genieten van Thomas overdag ’s nachts ingehaald.
De volgende ochtend kwam Miranda om 8 uur om de echte eerste dag van de kraamweek te starten. Helaas was Richard zo ziek dat hij zelf ook een kraamweek heeft gehouden maar gelukkig is hij net als ik goed verzorgd door Miranda.
Richard en ik hebben de eerste dag eigenlijk alleen maar in bed gelegen en hebben genoten van Thomas, Miranda nam veel van ons over en heeft Thomas lekker bij ons op de kamer in bad gedaan.
Miranda had gezegd dat we de voeding van Thomas van 2 uur ’s nachts wel konden proberen over te slaan vanaf de eerste dag, maar hij begon om half 1 met zijn huil uurtje en bleef dan tot de fles van 5 uur rommelen dus toen hebben we besloten om de voeding van 2 uur er toch maar bij te doen en vanaf dat moment sliep hij veel meer, ook overdag. Alleen het slapen in zijn bedje wilde nog niet echt lukken, als hij bij ons in bed lag dan had hij een omslagdoek om en als hij naar zijn wiegje ging deden we de omslagdoek af dus toen hebben we op advies van Miranda de omslagdoek omgehouden en dat is een groot succes want hij slaapt nog steeds in zijn doek en vindt het heerlijk.
Omdat Richard zo ziek is bel ik vrijdag de huisarts en deze schrijft een antibiotica kuur voor, we hopen dat hij zich snel weer beter voelt maar helaas het lijkt wel of hij overdag 2 stappen vooruit gaat en ’s nachts weer anderhalve stap terug doet. De zorg voor Thomas komt dus ’s nachts vooral op mijn schouders want Richard wil wel heel graag helpen maar is als hij de trap op en af is geweest helemaal uitgeput, hij blijft dit wel doen omdat dit voor mij de eerste nachten nog wel te zwaar is maar de derde nacht gaat het toch niet goed en trekt Richard het niet meer. Gelukkig voel ik me nu zo goed dat ik het wel aankan. Gelukkig hoeven we over het eten en de boodschappen niet na te denken want opa en oma komen elke dag om te koken en als mama weer eens iets bedenkt wat ze nodig heeft gaan ze kopen. En ik bedenk me nogal wat dingen die ik nog nodig heb.
Zaterdag zijn de kaartjes er en Richard en ik zorgen ervoor dat we vouwen en Miranda helpt ook nog mee. Ik had voor de meeste kaarten al etiketten uitgeprint en op de enveloppe geplakt dus dat was al klaar.
In de nacht van zaterdag op zondag begint bij mij de echte stuwing en ik wist niet dat dit zo’n pijn kon doen en ook niet dat het zo groot kon worden maar na een paar dag en gaat het alweer een stuk beter.
Zondag is kraamdag 4 en dat heb ik geweten ook want ik begin spontaan te huilen als ik om 8 uur de voordeur open hoor gaan en weet dat er een nieuwe dag begint en Miranda ons weer komt helpen. Vanaf dit moment stromen mijn tranen rijkelijk met en zonder reden. Ook Richard heeft het te zwaar en heeft ook last van kraamtranen en dat terwijl ik hem in de 4 jaar dat we samen zijn nog nooit heb zien huilen.
Zondag verslik ik me in wat eten en moet ik heel erg hoesten, vanaf dat moment heb ik erg veel last van onder en ’s nachts is het zo erg dat ik niet zonder te huilen van de pijn mijn bed uit kan, helaas is Richard zo moe dat hij niet in de gaten heeft als Thomas huilt dus moet ik hem wakker maken wat ik weer heel erg vervelend vind omdat hij zo ziek is. Gelukkig komt die maandag de verloskundige en die haalt er een aantal hechtingen uit en ik voel me meteen een stuk beter. Omdat Richard niet echt opknapt besluiten we toch de huisarts nog een keer te bellen. De assistente wil eerst tot dinsdag wachten maar ik geef aan dat ik dat niet trek en hij mag ’s middags nog langskomen gelukkig. Aan de ene kant hoop ik dat het iets erger is dan wat de huisarts vrijdag dacht aan de andere kant hoop ik dat natuurlijk niet omdat dat niet goed zou zijn. Gelukkig verteld de dokter dat de antibiotica kuur wel aanslaat maar omdat Richard bijna een longontsteking heeft hij zich wel nog een tijdje ziek zal voelen. We zijn allebei flink opgelucht met dit nieuws want nu is het alleen maar een kwestie van tijd tot Richard zich weer goed gaat voelen.
Dinsdag ben ik voor het eerst naar buiten geweest met Thomas en toen ik terug was merkte ik toch wel dat mijn bekken nog niet helemaal lekker gaat, ik besluit donderdag de fysio te bellen omdat ze op woensdag vrij is.
De kraamvisite komt langzaam aan op gang maar er zijn ook dagen dat er niemand komt en we dus nog meer genieten van de tijd met Thomas maar ook met elkaar want door deze week zijn Richard en ik nog meer naar elkaar toe gegroeid.
Woensdag was Miranda haar laatste dag en het leek wel alsof Thomas vond dat ze niet weg mocht en besloot om de hele was mand te vullen. Omdat we het zo fijn hebben gevonden dat Miranda onze kraamhulp was hebben we haar toch wel een beetje verwend met een fotolijst met Thomas en haar en ook nog een lachende Richard op de achter grond en namens Thomas een mooie kaart en nog een cadeaubon, ook omdat ze binnenkort jarig is. Ik zie best wel op tegen het moment dat ik er alleen voorsta want Richard tel ik nog niet mee omdat hij van mij minstens nog 2 keer moet slapen op een dag. ’s Middags komen mijn ouders om te genieten van Thomas en ook om te koken voor ons. Mijn vader wil alles perfect doen met koken en ook de tafel perfect dekken en ook een voorafje en omdat ik het zo lekker vind wilde hij wentelteefjes voor ons maken. Dit werd me allemaal even te veel dus kwamen die beroemde kraamtranen weer. Gelukkig vangt Richard mij goed op en komt het allemaal weer goed en voel ik me snel weer beter. ’s Avonds komt Eelco op visite en geniet met volle teugen van Thomas.
Dinsdag voelde ik een soort kramp in mijn linkerbeen en als ik woensdag jeuk heb merk ik dat er een deel van mijn kuit gevoelloos is, de verloskundige zou nog langskomen dus ik neem me voor om te wachten tot ze langs is geweest. Om kwart voor 5 is ze nog niet geweest en besluit ik haar te bellen, ze heeft een hele hectische dag gehad en geen tijd gehad om mij te bellen om te zeggen dat ze de volgende dag wil langskomen. Ik geef aan wat ik voel en ze besluit voor mijn gemoedsrust toch even langs te komen. We denken allebei aan een zenuwafknelling, ze geeft aan dat ze de huisartsenpost wel kan bellen maar die zullen waarschijnlijk zeggen dat we het nog een dag aan moeten kijken en de huisarts de volgende dag bellen.
Donderdag bel ik de fysio om aan te geven dat ik bevallen ben en nog wel last heb van mijn bekken, ze vraagt me of ik geen vreemde gevoelens in mijn benen hebben en ik vertel haar van de gevoelloze plek. Ze raadt me aan de huisarts te bellen en dat doe ik. De huisarts belt me terug en naar aanleiding van wat ik vertel geeft hij aan dat het inderdaad een zenuwbeklemming is en dat ik daar wel een paar weken last van kan hebben. Ik bel de fysio om aan te geven wat de huisarts heeft aangegeven, ze vindt het wel vreemd dat hij zonder me gezien te hebben wel deze diagnose kan stellen maar het zal wel. Dinsdag komt ze naar me toe voor mijn bekken.
Vrijdag hebben wel lekker rustig aangedaan en zijn Richard en ik samen naar buiten geweest. Mijn schoonouders hebben ons geholpen door het huis schoon te maken en ’s avonds kwamen Mo, Natasja en Rodi op kraamvisite. Dat was erg gezellig.
Het weekend zouden Martine, Martine, Tamara, Alexander, Ciska, Roos, Rinus en Anne Marie komen maar Martine en Tamara zijn ziek geworden en Rinus is de dag ervoor ontslagen uit het ziekenhuis en dat is toch wel even een beetje te heftig om even heen en weer te rijden naar Hoogvliet. ’s Avonds kregen we redelijk onverwachts toch nog visite. Bij Brigitte waren Edwin en Sonja met hun zoontje Sem en Richard heeft samen met Edwin bij Robeco gewerkt. En om 8 uur belde Brigitte dat er bij haar een jongetje zat dat heel graag een cadeautje aan Thomas wilde geven. Dit vonden we heel erg lief. Van tante Brigitte heeft Thomas nog een hele mooie badcape gehad met zijn naam erop.
Vandaag komen Rianne en Marco met de kinderen, ze zouden ’s morgens komen maar de kinderen hadden geschilderd op de muren dus moesten ze eerst opruimen en ’s middags zouden ze gaan schaatsen dus nu komen ze mee eten. Damian en Fenna zijn lekker in bad geweest.
En ik ben helemaal blij want ik heb vandaag voor het eerst mijn eigen broek weer aan en het zit best goed alleen voel ik wel waar de knoop zit maar heb er geen last mee met zitten.
En hebben jullie de verschillen kunnen vinden in de eerste 2 foto's???
Het zijn eigenlijk alleen het gelsacht en de haarkleur, want Thomas lijkt echt super veel op mij wat ik natuurlijk wel erg leuk vind om te zien
