Wat gaat de tijd toch ontzettend snel. Ik geloof dat ik dat elke keer schrijf maar je het is ook gewoon zo.
Sophie is over 3 weken alweer een jaar. Het voelt nog als gisteren dat ze eindelijk geboren werd na een helse zwangerschap. Maar er zijn alweer genoeg dingen gebeurt, Sophie kruip zo snel als de wind lijkt het wel. Als je even de andere kant op kijkt zit ze al in de keuken terwijl ze daarvoor bij de televisie zat. Ook kan ze zich overal aan optrekken en is ze aan het oefenen om los te staan wat er zo leuk uit ziet. Ze laat dan heel voorzichtig de spijlen van de box los en staat dan een seconde of 10 helemaal los en daarna valt ze op haar billen. Ze heeft ook het lopen langs de bank ontdekt en heeft zelfs al een paar keer de overstap van bank naar tafel gemaakt.
Aan de ene kant vind ik het erg jammer dat het allemaal zo snel gaat maar ook wel weer heel erg fijn omdat ze dan steeds beter duidelijk kan maken wat ze wil. Ik vind het namelijk heel moeilijk als ze ontroostbaar huilt en ik niet weet wat er aan de hand is. De afgelopen avonden is het namelijk bal met haar ze wordt helemaal hysterisch als ze op bed gelegd wordt en blijft gewoon echt krijsen en niets helpt, het enige wat ze leuk vindt is beneden zitten en dan nog niet eens bij ons maar gewoon spelen op de grond.
Met Thomas gaat het helemaal super. We hebben flink wat problemen met 's avonds slapen gehad dat we soms ruim anderhalf uur bezig waren en niet weg mochten bij hem maar dat gaat inmiddels heel erg goed. Verder kletst hij de oren van ons hoofd en vraagt elke keer wat hij hoort en vertelt wat hij ziet. Echt zo leuk allemaal.
Met Richard en mij gaat het ook allemaal goed. Richard heeft net een nieuwe baan in Den Haag en ik werk op dit moment in de thuiszorg in Etten-Leur.
- Posted using BlogPress from my iPhone
woensdag 20 juli 2011
zondag 13 maart 2011
Alweer 7 maanden
Wat gaat de tijd toch snel, Sophie is alweer 7 maanden.
Sophie ontwikkelt zich goed ze kan inmiddels rollen van haar rug naar haar buik en ook weer terug en als je even niet kijkt als ze in de box ligt heeft ze zich 180 graden gedraaid erg grappig.
Ze eet nu ook fruit en groenten en af en toe een boterham. Helaas heeft ze het vaak te druk om haar mond open te doen voor het fruit, ze is dan van alles en nog wat aan het bekijken en ze kijkt dan vooral naar beneden. Brood vindt ze wel erg lekker.
Met Thomas gaat het ook goed. Ik sta versteld van hoe snel hij nu is met praten hij zegt elke dag wel een nieuw woord. Ook is hij erg bezig met groot klein hier en daar en hij begrijpt het ook allemaal.
Aankomende vrijdag moet hij geopereerd worden want hij heeft al een paar keer oorontsteking gehad en nu worden zijn neusamandelen geknipt en krijgt hij buisjes in zijn oren. Ik knijp m nu al hier voor ik vind het dus echt helemaal niets dat mijn mannetje geopereerd moet worden
- Posted using BlogPress from my iPhone
Sophie ontwikkelt zich goed ze kan inmiddels rollen van haar rug naar haar buik en ook weer terug en als je even niet kijkt als ze in de box ligt heeft ze zich 180 graden gedraaid erg grappig.
Ze eet nu ook fruit en groenten en af en toe een boterham. Helaas heeft ze het vaak te druk om haar mond open te doen voor het fruit, ze is dan van alles en nog wat aan het bekijken en ze kijkt dan vooral naar beneden. Brood vindt ze wel erg lekker.
Met Thomas gaat het ook goed. Ik sta versteld van hoe snel hij nu is met praten hij zegt elke dag wel een nieuw woord. Ook is hij erg bezig met groot klein hier en daar en hij begrijpt het ook allemaal.
Aankomende vrijdag moet hij geopereerd worden want hij heeft al een paar keer oorontsteking gehad en nu worden zijn neusamandelen geknipt en krijgt hij buisjes in zijn oren. Ik knijp m nu al hier voor ik vind het dus echt helemaal niets dat mijn mannetje geopereerd moet worden
- Posted using BlogPress from my iPhone
woensdag 20 oktober 2010
Wat gaat de tijd snel
Hoe snel kunnen 10 weken gaan. Het lijkt nog maar een paar dagen geleden dat Sophie geboren is maar niets is minder waar ze is al weer 10 weken bij ons en vandaag is ze zelfs voor het eerst naar het kinderdagverblijf. Ik zit dus moederziel alleen thuis ;)
2 weken terug zijn we met Thomas naar ballorig geweest en wat heeft hij genoten van het glijden klimmen vooral van het springen op de trampoline. Polis hij super lief voor Sophie, hij gaat als ze huilt meteen kijken en hij wil haar graag vasthouden en knuffelen. Wat nog het meest schattige is als hij haar handje vasthoudt.
- Posted using BlogPress from my iPhone
2 weken terug zijn we met Thomas naar ballorig geweest en wat heeft hij genoten van het glijden klimmen vooral van het springen op de trampoline. Polis hij super lief voor Sophie, hij gaat als ze huilt meteen kijken en hij wil haar graag vasthouden en knuffelen. Wat nog het meest schattige is als hij haar handje vasthoudt.
- Posted using BlogPress from my iPhone
zondag 22 augustus 2010
Sophie Ilse
Sophie Ilse
Zo eindelijk tijd om weer eens een blog te schrijven.
Sinds mijn laatste blog is er veel gebeurd. De hoofdpijn waar ik eerst alleen ’s morgens last van had werd heviger en kreeg zoveel last dat ik weer morfine moest gaan gebruiken. Dit was voor mij erg moeilijk omdat dat ik wist dat als ik het teveel zou gebruiken Sophie opgenomen zou moeten worden na de geboorte. De morfine die ik gebruikte kwam ook in haar bloed terecht en dat betekende dat ze misschien wel verslaafd er aan zou kunnen zijn. Ik heb het dan ook zo min mogelijk gebruikt alleen werd de hoofdpijn steeds heftiger moest ik dus ook meer gaan gebruiken. Met 37 weken zat ik er helemaal doorheen ik lag bijna hele dagen op bed omdat de hoofdpijn maar niet weg wilde. Uiteindelijk heeft de verloskundige me doorgestuurd naar de gynaecoloog met het verzoek om me in te gaan leiden omdat de situatie niet meer te houden was.
Vrijdag 6 augustus moest ik om half 4 bij de gyn zijn, helaas liep zijn spreekuur 80 minuten uit en moesten dus blijven wachten. Ik voelde me erg benauwd in de wachtkamer dus zijn Richard en ik wat gaan drinken in de hal van het ziekenhuis. Ik heb toen een poging gedaan om wat te puzzelen maar kon mijn gedachte niet helemaal helder krijgen en voelde me op dat moment echt belabberd. Om kwart over 4 zijn we toen terug gegaan naar de wachtkamer en om iets voor 5’en waren we eindelijk aan de beurt. Na dat de gyn mij had onderzocht en hij vond ingeleid kon worden vroeg hij hoe het me ging. Ik kon alleen maar aangeven dat het niet meer ging. De gyn vond dat ik daarom de volgende dag ingeleid moest worden en het gelukkig niet over het weekend getild werd. Mijn god wat was ik hier toen blij mee want ik zag het al niet zitten om minimaal nog 2 dagen te moeten wachten voor dat er iets zou gebeuren en er dus ook weer kans was dat ik morfine moest gaan gebruiken. Voor dat ik weg mocht moest mijn bloeddruk nog even gecontroleerd worden en die was opeens toch wel een stuk hoger dan anders ( dat verklaarde voor mij het vreemde gevoel dat ik eerder had) Ik moest meteen blijven en aan het CTG (een monitor om de hartslag en bewegingen van de baby in de gaten te houden) Mijn bloeddruk op de afdeling bleef goed dus werd ik niet die avond nog ingeleid.
Ik had sinds vrijdag ochtend geen morfine meer ingenomen en wilde dat ook zo houden omdat ik niet wilde dat Sophie als ze geboren was lang opgenomen moest worden. De nacht van vrijdag op zaterdag kreeg ik nog wel een migraine aanval maar gelukkig had ik deze snel onder controle en viel ik dus snel in slaap. Wel heb ik voor mijn gevoel elk uur gezien die nacht want je slaapt toch minder lekker als thuis.
Om half 8 werd ik opgehaald om mee te gaan naar de verloskamers, Richard kwam net aanlopen toen ik naar de verloskamers liep. Ik mocht kiezen in welke kamer ik wilde liggen en heb toen gekozen om op de zelfde kamer te liggen als bij de geboorte van Thomas.
Eerst moest ik een half uur aan het CTG om te kijken hoe Sophie het deed en of ze goed bewoog. Op zich deed ze het allemaal goed alleen bleef haar hartslag erg op één lijn en normaal schommelt de hartslag van een baby tussen de 120 en 160 slagen per minuut. Maar de verloskundige vond dat ze toch goed bewoog dus om 8 uur werd ik onderzocht en werd de eerste keer gel ingebracht. De gel moest er voor zorgen dat mijn baarmoedermond zou verweken en verstrijken waardoor er ontsluiting ontstaat en de bevalling kan gaan beginnen. Mijn baarmoedermond zat nog helemaal dicht en was ook naar achtergekanteld hierdoor was het onderzoeken niet echt fijn. Na het inbrengen van de gel moest ik een half uur aan het CTG blijven. Sophie vindt het allemaal niet erg en blijft lekker bewegen.
Om 9 uur komt ook mijn schoonzus die bij de bevalling aanwezig zal zijn. Rond 10 uur begin ik toch wel wat krampen te krijgen die door gaan naar mijn rug. Dit is best wel een gemeen gevoel en ben ik ook helemaal niet gewend omdat ik helemaal nooit pijn in mijn rug heb. Om 11 uur wordt ik weer onderzocht en ik heb 2 cm ontsluiting, er wordt voor een tweede keer gel ingebracht en ik moet weer op bed blijven aan het CTG om Sophie te controleren. De krampen worden steeds heftiger en ik moet echt wel een beetje puffen om ze onder controle te houden.
Ondertussen zijn we lekker een beetje aan het kletsen en tv aan het kijken, wat moet je anders als je zolang moet wachten als het ware.
Om half 2 wordt ik weer onderzocht en helaas schiet het nog niet op, ik heb nog steeds 2 cm ontsluiting. Ze willen niet mijn vliezen te vroeg breken omdat dit niet automatisch betekent dat de bevalling opgang gaat komen en er dan een kans is op een infectie.
Voordat de verloskundige van de dagdienst naar huis zegt ze dat de bevalling waarschijnlijk niet vandaag zal gaan gebeuren omdat de ontsluiting niet vordert.
Om 18 uur word ik weer gecontroleerd en heb nog steeds maar 2 cm ontsluiting en er wordt besloten dat we morgen verder gaan met inleiden.
Hier had ik het wel heel erg moeilijk mee omdat ik behoorlijk heftige weeën had voor mijn gevoel die ook niet weggingen onder de douche etc. en ook omdat ik bang was dat ik weer last van mijn hoofd zou krijgen die nacht.
Om half 7 was ik terug op de afdeling, gelukkig had ik nog steeds een vierpersoonskamer helemaal voor mezelf. We zijn toen met z’n drieën beneden een broodje gaan eten, ik had sinds half 9 ’s morgens niet echt meer iets gegeten, ik weet nog steeds niet waarom dat was. Omdat ik Thomas eigenlijk sinds donderdagavond niet meer had gezien hebben we mijn schoonouders gevraagd om nog even met hem langs te komen. God wat was ik blij om mijn mannetje weer te zien. Hij vond het allemaal wel spannend zo in dat ziekenhuis, lekker weg rennen voor opa en tante. Hij heeft nog lekker bij mij op bed gezeten en ik heb heerlijk met hem geknuffeld. Om half 8 ging iedereen naar huis, Richard mocht wel langer blijven maar ik vond het niet nodig dus die zou ook lekker op tijd gaan slapen want hij moest de volgende ochtend weer om half 8 bij me zijn. Ik ben toen op een stoel een boekje gaan lezen omdat als ik op bed ging liggen ik weer last kreeg van weeën.
Rond half 9 kreeg ik opeens een kramp en iets later weer en toen nog een keer. Ik ben toen maar gaan noteren hoeveel tijd er tussen zat en hoelang ze duurde. Er zat ongeveer 2 minuten en ze duurde zo’n 40 seconde. Om kwart voor 9 kreeg ik een pijnlijke wee die ik echt weg moest puffen. Ik besluit dat ik toch maar even de verpleegkundige moest bellen en op het moment dat de verloskundige binnenkomt voel ik dat ik vocht verlies. Mijn vliezen zijn spontaan gebroken. De weeën worden heel snel heel heftig en ik moet Richard bellen om aan te geven dat hij terug moet komen naar het ziekenhuis. Nadat ik gebeld heb wordt ik weer naar de verloskamers gebracht en word ik aan het CTG gelegd, Sophie haar hartslag is nu goed aan het wisselen en ze is ook nog druk aan het bewegen volgens de monitor. De weeën worden erg snel heel pijnlijk en ik kan ze nog maar met moeite wegpuffen. Om kwart over 9 komen Richard en Brigitte binnen.
Na een half uur aan het CTG gelegen te hebben werd ik weer gecontroleerd en had ik 5 cm ontsluiting, het begon nu echt op te schieten. Omdat de weeën zo pijnlijk waren en ik ze niet meer goed kon wegpuffen werd er besloten dat ik pijnstilling zou krijgen. Bij Thomas had ik ook pijnstilling gehad, toen heb ik pethidine (een broertje van morfine) gekregen doormiddel van een injectie in mijn been. Ik dacht dat nu ook te krijgen maar ik kreeg nu een infuus met morfine. Ik kreeg een pompje en elke 10 minuten kon ik mezelf een extra dosis geven om de pijn te verlichten. Voordat het infuus er inzat was het al half 10 en uiteindelijk heb ik 2 keer op de knop kunnen drukken voor een extra dosis en heb ik niet het idee gehad dat de pijn minder werd. Dit kwam ook omdat de weeën heftiger werden maar op dat moment had ik dat niet helemaal door. Tegen 10 uur werd ik opnieuw gecontroleerd en had ik 8 cm ontsluiting, ik was dol gelukkig dat het allemaal zo snel ging. Helaas had ik te vroeg gejuicht want ik kreeg als persdrang voor dat ik volledige ontsluiting had en ik heb voor mijn gevoel 20 minuten persweeën moeten wegpuffen, en dat gaat dus gewoonweg niet, hoe hard je het ook probeert je lichaam gaat op een gegeven moment meepersen zonder dat je dat wilt. In werkelijkheid zal het een minuut of 5 zijn geweest.
Om 07-08-2010 22.19 uur is Sophie Ilse geboren nadat ik 11 minuten heb moeten persen. Sophie wilde alleen niet echt lekker opstarten dus nam de verloskundige haar snel mee naar een andere ruimte waar ze haar een beetje zuurstof hebben gegeven omdat ze niet zelf wilde ademen. Toen ze begon te huilen zei Richard dat was wel even eng, ik had het allemaal wel meegekregen dat ze haar mee namen maar omdat de morfine en adrenaline door mijn lijf heen ging heb ik het gelukkig niet als eng ervaren.
Ik vond het wel onwerkelijk dat het allemaal zo snel is gegaan maar was super blij dat mijn kleine meisje er eindelijk was. En wat was ze mooi. Sophie heeft de nacht op de couveuse afdeling doorgebracht omdat ze haar toch even goed in de gaten wilde houden door dat ik morfine voor de bevalling en tijdens de bevalling had gebruikt.
De volgende ochtend mochten we om half 12 naar huis en vanaf dat moment zijn we alleen maar aan het genieten van Sophie en ook van Thomas.
Thomas is echt super lief voor zijn kleine zus. Hij geeft haar heel veel kusjes en ze mag zelfs slokjes drinken van hem hebben. We leggen hem dan maar uit dat Sophie alleen maar melk mag drinken maar het is zo schattig dat hij alles met haar wil delen. Ze heeft zelfs al een keer met zijn konijn mogen kroelen.
Vandaag heeft Thomas geholpen met het geven van het flesje en dat deed hij erg goed, hij doet alles heel voorzichtig een zachtjes. Ook heeft hij 2 keer haar speentje gegeven en dan is hij zo voorzichtig en doet hij heel netjes het speentje in haar mond zonder hard te duwen. Ik ben benieuwd hoelang hij het nog leuk gaat vinden.
Inmiddels is Sophie alweer 2 weken oud, wat gaat de tijd toch weer snel, Richard heeft nog 1 week vakantie en dan moet hij weer gaan werken. Pas dan zal ik merken hoe het leven met 2 kinderen echt is omdat we nu alles samen doen en als Thomas iets doet wat niet mag is er nog altijd iemand om hem te corrigeren en straks ben ik alleen en dan zal hij wel nog meer gaan uitproberen wat hij wel en niet kan.
En dan nu een heleboel foto’s van Sophie en ook van Thomas natuurlijk
Mijn buik met 38 weken (eerste keer gel had ik toen al gehad)
De avond van de bevalling nog even kroelen met Thomas, had m al zo lang niet gezien
Sophie net geboren
`
Gelukkige papa en mama
Voor het eerst bij Tante Brigitte, net na de geboorte
Zo heeft ze in mijn buik gezeten
Met kleertjes aan
Voor het eerst in de maxicosi
Ik ben grote broer
De eerste ontmoeting van Thomas en Sophie
Opa heeft Sophie al uit de maxicosi gepikt
Het gelukkige gezinnetje
In de wieg
Met z’n viertjes
Lekker liggen in het zonnetje op papa z’n borst
In de wandelwagenbak
Lief met Thomas
Voor het eerst buiten met mama(4 dagen na de bevalling)
Papa achter de wandelwagen
Sophie is net zo groot als de dikkie dik knuffel van Thomas
Kleine vingertjes
Sophie in de wandelwagenbak buiten
Ik met Thomas in het zijspan en Sophie in de wandelwagen
Zo eindelijk tijd om weer eens een blog te schrijven.
Sinds mijn laatste blog is er veel gebeurd. De hoofdpijn waar ik eerst alleen ’s morgens last van had werd heviger en kreeg zoveel last dat ik weer morfine moest gaan gebruiken. Dit was voor mij erg moeilijk omdat dat ik wist dat als ik het teveel zou gebruiken Sophie opgenomen zou moeten worden na de geboorte. De morfine die ik gebruikte kwam ook in haar bloed terecht en dat betekende dat ze misschien wel verslaafd er aan zou kunnen zijn. Ik heb het dan ook zo min mogelijk gebruikt alleen werd de hoofdpijn steeds heftiger moest ik dus ook meer gaan gebruiken. Met 37 weken zat ik er helemaal doorheen ik lag bijna hele dagen op bed omdat de hoofdpijn maar niet weg wilde. Uiteindelijk heeft de verloskundige me doorgestuurd naar de gynaecoloog met het verzoek om me in te gaan leiden omdat de situatie niet meer te houden was.
Vrijdag 6 augustus moest ik om half 4 bij de gyn zijn, helaas liep zijn spreekuur 80 minuten uit en moesten dus blijven wachten. Ik voelde me erg benauwd in de wachtkamer dus zijn Richard en ik wat gaan drinken in de hal van het ziekenhuis. Ik heb toen een poging gedaan om wat te puzzelen maar kon mijn gedachte niet helemaal helder krijgen en voelde me op dat moment echt belabberd. Om kwart over 4 zijn we toen terug gegaan naar de wachtkamer en om iets voor 5’en waren we eindelijk aan de beurt. Na dat de gyn mij had onderzocht en hij vond ingeleid kon worden vroeg hij hoe het me ging. Ik kon alleen maar aangeven dat het niet meer ging. De gyn vond dat ik daarom de volgende dag ingeleid moest worden en het gelukkig niet over het weekend getild werd. Mijn god wat was ik hier toen blij mee want ik zag het al niet zitten om minimaal nog 2 dagen te moeten wachten voor dat er iets zou gebeuren en er dus ook weer kans was dat ik morfine moest gaan gebruiken. Voor dat ik weg mocht moest mijn bloeddruk nog even gecontroleerd worden en die was opeens toch wel een stuk hoger dan anders ( dat verklaarde voor mij het vreemde gevoel dat ik eerder had) Ik moest meteen blijven en aan het CTG (een monitor om de hartslag en bewegingen van de baby in de gaten te houden) Mijn bloeddruk op de afdeling bleef goed dus werd ik niet die avond nog ingeleid.
Ik had sinds vrijdag ochtend geen morfine meer ingenomen en wilde dat ook zo houden omdat ik niet wilde dat Sophie als ze geboren was lang opgenomen moest worden. De nacht van vrijdag op zaterdag kreeg ik nog wel een migraine aanval maar gelukkig had ik deze snel onder controle en viel ik dus snel in slaap. Wel heb ik voor mijn gevoel elk uur gezien die nacht want je slaapt toch minder lekker als thuis.
Om half 8 werd ik opgehaald om mee te gaan naar de verloskamers, Richard kwam net aanlopen toen ik naar de verloskamers liep. Ik mocht kiezen in welke kamer ik wilde liggen en heb toen gekozen om op de zelfde kamer te liggen als bij de geboorte van Thomas.
Eerst moest ik een half uur aan het CTG om te kijken hoe Sophie het deed en of ze goed bewoog. Op zich deed ze het allemaal goed alleen bleef haar hartslag erg op één lijn en normaal schommelt de hartslag van een baby tussen de 120 en 160 slagen per minuut. Maar de verloskundige vond dat ze toch goed bewoog dus om 8 uur werd ik onderzocht en werd de eerste keer gel ingebracht. De gel moest er voor zorgen dat mijn baarmoedermond zou verweken en verstrijken waardoor er ontsluiting ontstaat en de bevalling kan gaan beginnen. Mijn baarmoedermond zat nog helemaal dicht en was ook naar achtergekanteld hierdoor was het onderzoeken niet echt fijn. Na het inbrengen van de gel moest ik een half uur aan het CTG blijven. Sophie vindt het allemaal niet erg en blijft lekker bewegen.
Om 9 uur komt ook mijn schoonzus die bij de bevalling aanwezig zal zijn. Rond 10 uur begin ik toch wel wat krampen te krijgen die door gaan naar mijn rug. Dit is best wel een gemeen gevoel en ben ik ook helemaal niet gewend omdat ik helemaal nooit pijn in mijn rug heb. Om 11 uur wordt ik weer onderzocht en ik heb 2 cm ontsluiting, er wordt voor een tweede keer gel ingebracht en ik moet weer op bed blijven aan het CTG om Sophie te controleren. De krampen worden steeds heftiger en ik moet echt wel een beetje puffen om ze onder controle te houden.
Ondertussen zijn we lekker een beetje aan het kletsen en tv aan het kijken, wat moet je anders als je zolang moet wachten als het ware.
Om half 2 wordt ik weer onderzocht en helaas schiet het nog niet op, ik heb nog steeds 2 cm ontsluiting. Ze willen niet mijn vliezen te vroeg breken omdat dit niet automatisch betekent dat de bevalling opgang gaat komen en er dan een kans is op een infectie.
Voordat de verloskundige van de dagdienst naar huis zegt ze dat de bevalling waarschijnlijk niet vandaag zal gaan gebeuren omdat de ontsluiting niet vordert.
Om 18 uur word ik weer gecontroleerd en heb nog steeds maar 2 cm ontsluiting en er wordt besloten dat we morgen verder gaan met inleiden.
Hier had ik het wel heel erg moeilijk mee omdat ik behoorlijk heftige weeën had voor mijn gevoel die ook niet weggingen onder de douche etc. en ook omdat ik bang was dat ik weer last van mijn hoofd zou krijgen die nacht.
Om half 7 was ik terug op de afdeling, gelukkig had ik nog steeds een vierpersoonskamer helemaal voor mezelf. We zijn toen met z’n drieën beneden een broodje gaan eten, ik had sinds half 9 ’s morgens niet echt meer iets gegeten, ik weet nog steeds niet waarom dat was. Omdat ik Thomas eigenlijk sinds donderdagavond niet meer had gezien hebben we mijn schoonouders gevraagd om nog even met hem langs te komen. God wat was ik blij om mijn mannetje weer te zien. Hij vond het allemaal wel spannend zo in dat ziekenhuis, lekker weg rennen voor opa en tante. Hij heeft nog lekker bij mij op bed gezeten en ik heb heerlijk met hem geknuffeld. Om half 8 ging iedereen naar huis, Richard mocht wel langer blijven maar ik vond het niet nodig dus die zou ook lekker op tijd gaan slapen want hij moest de volgende ochtend weer om half 8 bij me zijn. Ik ben toen op een stoel een boekje gaan lezen omdat als ik op bed ging liggen ik weer last kreeg van weeën.
Rond half 9 kreeg ik opeens een kramp en iets later weer en toen nog een keer. Ik ben toen maar gaan noteren hoeveel tijd er tussen zat en hoelang ze duurde. Er zat ongeveer 2 minuten en ze duurde zo’n 40 seconde. Om kwart voor 9 kreeg ik een pijnlijke wee die ik echt weg moest puffen. Ik besluit dat ik toch maar even de verpleegkundige moest bellen en op het moment dat de verloskundige binnenkomt voel ik dat ik vocht verlies. Mijn vliezen zijn spontaan gebroken. De weeën worden heel snel heel heftig en ik moet Richard bellen om aan te geven dat hij terug moet komen naar het ziekenhuis. Nadat ik gebeld heb wordt ik weer naar de verloskamers gebracht en word ik aan het CTG gelegd, Sophie haar hartslag is nu goed aan het wisselen en ze is ook nog druk aan het bewegen volgens de monitor. De weeën worden erg snel heel pijnlijk en ik kan ze nog maar met moeite wegpuffen. Om kwart over 9 komen Richard en Brigitte binnen.
Na een half uur aan het CTG gelegen te hebben werd ik weer gecontroleerd en had ik 5 cm ontsluiting, het begon nu echt op te schieten. Omdat de weeën zo pijnlijk waren en ik ze niet meer goed kon wegpuffen werd er besloten dat ik pijnstilling zou krijgen. Bij Thomas had ik ook pijnstilling gehad, toen heb ik pethidine (een broertje van morfine) gekregen doormiddel van een injectie in mijn been. Ik dacht dat nu ook te krijgen maar ik kreeg nu een infuus met morfine. Ik kreeg een pompje en elke 10 minuten kon ik mezelf een extra dosis geven om de pijn te verlichten. Voordat het infuus er inzat was het al half 10 en uiteindelijk heb ik 2 keer op de knop kunnen drukken voor een extra dosis en heb ik niet het idee gehad dat de pijn minder werd. Dit kwam ook omdat de weeën heftiger werden maar op dat moment had ik dat niet helemaal door. Tegen 10 uur werd ik opnieuw gecontroleerd en had ik 8 cm ontsluiting, ik was dol gelukkig dat het allemaal zo snel ging. Helaas had ik te vroeg gejuicht want ik kreeg als persdrang voor dat ik volledige ontsluiting had en ik heb voor mijn gevoel 20 minuten persweeën moeten wegpuffen, en dat gaat dus gewoonweg niet, hoe hard je het ook probeert je lichaam gaat op een gegeven moment meepersen zonder dat je dat wilt. In werkelijkheid zal het een minuut of 5 zijn geweest.
Om 07-08-2010 22.19 uur is Sophie Ilse geboren nadat ik 11 minuten heb moeten persen. Sophie wilde alleen niet echt lekker opstarten dus nam de verloskundige haar snel mee naar een andere ruimte waar ze haar een beetje zuurstof hebben gegeven omdat ze niet zelf wilde ademen. Toen ze begon te huilen zei Richard dat was wel even eng, ik had het allemaal wel meegekregen dat ze haar mee namen maar omdat de morfine en adrenaline door mijn lijf heen ging heb ik het gelukkig niet als eng ervaren.
Ik vond het wel onwerkelijk dat het allemaal zo snel is gegaan maar was super blij dat mijn kleine meisje er eindelijk was. En wat was ze mooi. Sophie heeft de nacht op de couveuse afdeling doorgebracht omdat ze haar toch even goed in de gaten wilde houden door dat ik morfine voor de bevalling en tijdens de bevalling had gebruikt.
De volgende ochtend mochten we om half 12 naar huis en vanaf dat moment zijn we alleen maar aan het genieten van Sophie en ook van Thomas.
Thomas is echt super lief voor zijn kleine zus. Hij geeft haar heel veel kusjes en ze mag zelfs slokjes drinken van hem hebben. We leggen hem dan maar uit dat Sophie alleen maar melk mag drinken maar het is zo schattig dat hij alles met haar wil delen. Ze heeft zelfs al een keer met zijn konijn mogen kroelen.
Vandaag heeft Thomas geholpen met het geven van het flesje en dat deed hij erg goed, hij doet alles heel voorzichtig een zachtjes. Ook heeft hij 2 keer haar speentje gegeven en dan is hij zo voorzichtig en doet hij heel netjes het speentje in haar mond zonder hard te duwen. Ik ben benieuwd hoelang hij het nog leuk gaat vinden.
Inmiddels is Sophie alweer 2 weken oud, wat gaat de tijd toch weer snel, Richard heeft nog 1 week vakantie en dan moet hij weer gaan werken. Pas dan zal ik merken hoe het leven met 2 kinderen echt is omdat we nu alles samen doen en als Thomas iets doet wat niet mag is er nog altijd iemand om hem te corrigeren en straks ben ik alleen en dan zal hij wel nog meer gaan uitproberen wat hij wel en niet kan.
En dan nu een heleboel foto’s van Sophie en ook van Thomas natuurlijk
Mijn buik met 38 weken (eerste keer gel had ik toen al gehad)
De avond van de bevalling nog even kroelen met Thomas, had m al zo lang niet gezien
Sophie net geboren
`
Gelukkige papa en mama
Voor het eerst bij Tante Brigitte, net na de geboorte
Zo heeft ze in mijn buik gezeten
Met kleertjes aan
Voor het eerst in de maxicosi
Ik ben grote broer
De eerste ontmoeting van Thomas en Sophie
Opa heeft Sophie al uit de maxicosi gepikt
Het gelukkige gezinnetje
In de wieg
Met z’n viertjes
Lekker liggen in het zonnetje op papa z’n borst
In de wandelwagenbak
Lief met Thomas
Voor het eerst buiten met mama(4 dagen na de bevalling)
Papa achter de wandelwagen
Sophie is net zo groot als de dikkie dik knuffel van Thomas
Kleine vingertjes
Sophie in de wandelwagenbak buiten
Ik met Thomas in het zijspan en Sophie in de wandelwagen
maandag 19 juli 2010
35 weken
Zo inmmiddels ben ik alweer 35 weken zwanger en komt het einde inzicht, gelukkig.
Ik moet zeggen dat dit absoluut geen makkelijke zwangerschap is geweest, ik had wel al een vermoeden dat ik last van mijn bekken zou gaan krijgen net als bij Thomas maar ik had niet verwacht dat ik met 12 weken zwangerschap al in de ziektewet zou komen te zitten.
Gelukkig zijn alle klachten waar ik last van heb gehad zo goed als over. Het enige waar ik nu nog last van heb is elke ochtend hoofdpijn die toch wel een uurtje of 2 aanhoudt voordat het over is. Woensdag moet ik weer naar de verloskundige en ga ik wel aangeven dat dit me wel begint op te breken.
Met Thomas gaat het erg goed, hij loopt nu sinds een maand los en kan dit heel erg goed. We zijn weer op controle geweest bij het consultatie bureau en hij weeg inmiddels 12 kilo en is 81 cm lang. Qua gewicht zit hij precies op het gemiddelde maar hij is iets kleiner al gemiddeld, maar dat komt waarschijnlijk van papa want die was ook vrij klein.
Met de josje gaat ook alles goed, ze beweegt lekker en kan af en toe behoorlijk pijnlijk bewegen of haar kont naar buiten drukken.
De babykamer is af alleen moeten er nog wat acessoires bij komen want ik vind het nog wel een beetje kaal
hier zijn wat foto's van het kamertje en van Thomas
Ik moet zeggen dat dit absoluut geen makkelijke zwangerschap is geweest, ik had wel al een vermoeden dat ik last van mijn bekken zou gaan krijgen net als bij Thomas maar ik had niet verwacht dat ik met 12 weken zwangerschap al in de ziektewet zou komen te zitten.
Gelukkig zijn alle klachten waar ik last van heb gehad zo goed als over. Het enige waar ik nu nog last van heb is elke ochtend hoofdpijn die toch wel een uurtje of 2 aanhoudt voordat het over is. Woensdag moet ik weer naar de verloskundige en ga ik wel aangeven dat dit me wel begint op te breken.
Met Thomas gaat het erg goed, hij loopt nu sinds een maand los en kan dit heel erg goed. We zijn weer op controle geweest bij het consultatie bureau en hij weeg inmiddels 12 kilo en is 81 cm lang. Qua gewicht zit hij precies op het gemiddelde maar hij is iets kleiner al gemiddeld, maar dat komt waarschijnlijk van papa want die was ook vrij klein.
Met de josje gaat ook alles goed, ze beweegt lekker en kan af en toe behoorlijk pijnlijk bewegen of haar kont naar buiten drukken.
De babykamer is af alleen moeten er nog wat acessoires bij komen want ik vind het nog wel een beetje kaal
hier zijn wat foto's van het kamertje en van Thomas
donderdag 20 mei 2010
het leven tot zover
Met Thomas gaat alles heel erg goed, hij zou kunnen lopen als hij niet zo eigenwijs zou zijn. Hij vindt het namelijk sneller om te kruipen of om achter zijn loopwagen te lopen, heel af en toe doet hij een stap los maar dat is echt heel af en toe.
Verder heeft hij een tweede beste vriend naast zijn konijn en dat is een grote dikkie dik knuffel. Hij knuffelt deze zodra hij m ziet, we geven hem dan ook alleen thuis en als hij ’s avonds gaat slapen want hij is te groot om overal mee naar toe te nemen.
Met Josje gaat ook alles zoals het hoort, ze trapt lekker en dan vooral als ik eindelijk even kan gaan rusten. Ik heb wel het idee dat ze niet met haar hoofd naar beneden ligt maar dat ze als het ware dwars in mijn buik ligt omdat ik haar altijd onderin mijn buik voel en als ik lig dan voel ik haar vaak aan de zijkant van mijn buik.
We hebben afgelopen zaterdag het geboortekaartje uitgezocht. Wat een hel was dat, toen we het kaartje voor Thomas gingen uitzoeken waren we eigenlijk zo klaar omdat we het kaartje al thuis hadden en alleen gingen kijken of er eventueel nog een leukere zou zijn. Maar nu had ik al meerdere proefkaarten aangevraagd maar geen van die waren “het” dus toen maar naar de winkel die alle boeken met kaarten heeft staan. En vergis je niet want er zijn nogal wat boeken met kaarten. Het doorbladeren van de boeken ging erg snel omdat we eigenlijk geen enkele kaart er echt uit vonden springen. We hadden nadat we alle boeken hadden door genomen 3 kaartjes die we wel oke vonden, en dan heb je dus zo’n 12 boeken doorgekeken met elk toch wel 80 kaartjes. De kaartjes die we wel leuk vonden kwamen uit 1 serie en hebben we de kaartjes naast elkaar gelegd en hebben we toch een mooi kaartje uitgekozen.
Met mij gaat het niet zo lekker, de klachten mijn hoofd zijn nu zo goed als onder controle. Ik gebruik de morfine bijna niet meer alleen als de hoofdpijn echt niet over wil gaan. Maar de last die ik heb van mijn bekken is in de laatste weken erg heftig geworden. Ik heb inmiddels bij de thuiszorg een rolstoel geleend voor de lange stukken lopen omdat als ik te veel gelopen heb ik de rest van de dag niets meer kan. Ook heb ik erg veel pijn als ik te veel in huis loop, hierdoor kan ik dus thuis ook steeds minder en helaas dus ook steeds minder met Thomas als hij thuis is. Hier heb ik het heel erg moeilijk mee en ondanks de fysiotherapie die ik krijg wordt de pijn op mijn schaambot tot nu toe alleen maar erger. De maand juni wordt voor mij helemaal moeilijk, ondanks dat Richard er alles aan doet om het toch makkelijker te maken. Want in de maand juni is iedereen op vakantie en dat betekent dat ik niemand heb om op terug te vallen als ik het niet red met Thomas. Het komt er nu op neer dat ik 3 dagen alleen met hem ben en ik ben nu al doodsbenauwd dat ik het niet ga redden omdat ik te veel pijn heb, ik ben hier dus al een week of 2 over aan het dubben. Richard heeft het op zijn werk gelukkig kunnen regelen dat hij de donderdagen thuis kan werken en daar ben ik echt super blij om. Ook proberen we Thomas voor de drie dagen die nodig zijn naar de opvang te brengen. Ik dit ook allemaal met de verloskundige besproken en ook aan gegeven dat ik het niet zie zitten om op deze manier nog 14 weken door te moeten lopen en gelukkig gaf ze aan dat als de klachten niet over gaan ze me niet zal laten doorlopen tot de 40 weken maar we dan gaan kijken naar andere oplossingen. Het feit dat ze hier positief tegenover staat neemt voor mij al heel veel druk van de ketel.
Het is gelukt Thomas mag in de maand juni 3 keer extra komen, ik ben heel erg blij want nu hoef ik me geen zorgen te maken of het me wel of niet gaat lukken om alleen thuis met hem te zijn.
Nog een paar foto’s van mijn buik en Thomas
Verder heeft hij een tweede beste vriend naast zijn konijn en dat is een grote dikkie dik knuffel. Hij knuffelt deze zodra hij m ziet, we geven hem dan ook alleen thuis en als hij ’s avonds gaat slapen want hij is te groot om overal mee naar toe te nemen.
Met Josje gaat ook alles zoals het hoort, ze trapt lekker en dan vooral als ik eindelijk even kan gaan rusten. Ik heb wel het idee dat ze niet met haar hoofd naar beneden ligt maar dat ze als het ware dwars in mijn buik ligt omdat ik haar altijd onderin mijn buik voel en als ik lig dan voel ik haar vaak aan de zijkant van mijn buik.
We hebben afgelopen zaterdag het geboortekaartje uitgezocht. Wat een hel was dat, toen we het kaartje voor Thomas gingen uitzoeken waren we eigenlijk zo klaar omdat we het kaartje al thuis hadden en alleen gingen kijken of er eventueel nog een leukere zou zijn. Maar nu had ik al meerdere proefkaarten aangevraagd maar geen van die waren “het” dus toen maar naar de winkel die alle boeken met kaarten heeft staan. En vergis je niet want er zijn nogal wat boeken met kaarten. Het doorbladeren van de boeken ging erg snel omdat we eigenlijk geen enkele kaart er echt uit vonden springen. We hadden nadat we alle boeken hadden door genomen 3 kaartjes die we wel oke vonden, en dan heb je dus zo’n 12 boeken doorgekeken met elk toch wel 80 kaartjes. De kaartjes die we wel leuk vonden kwamen uit 1 serie en hebben we de kaartjes naast elkaar gelegd en hebben we toch een mooi kaartje uitgekozen.
Met mij gaat het niet zo lekker, de klachten mijn hoofd zijn nu zo goed als onder controle. Ik gebruik de morfine bijna niet meer alleen als de hoofdpijn echt niet over wil gaan. Maar de last die ik heb van mijn bekken is in de laatste weken erg heftig geworden. Ik heb inmiddels bij de thuiszorg een rolstoel geleend voor de lange stukken lopen omdat als ik te veel gelopen heb ik de rest van de dag niets meer kan. Ook heb ik erg veel pijn als ik te veel in huis loop, hierdoor kan ik dus thuis ook steeds minder en helaas dus ook steeds minder met Thomas als hij thuis is. Hier heb ik het heel erg moeilijk mee en ondanks de fysiotherapie die ik krijg wordt de pijn op mijn schaambot tot nu toe alleen maar erger. De maand juni wordt voor mij helemaal moeilijk, ondanks dat Richard er alles aan doet om het toch makkelijker te maken. Want in de maand juni is iedereen op vakantie en dat betekent dat ik niemand heb om op terug te vallen als ik het niet red met Thomas. Het komt er nu op neer dat ik 3 dagen alleen met hem ben en ik ben nu al doodsbenauwd dat ik het niet ga redden omdat ik te veel pijn heb, ik ben hier dus al een week of 2 over aan het dubben. Richard heeft het op zijn werk gelukkig kunnen regelen dat hij de donderdagen thuis kan werken en daar ben ik echt super blij om. Ook proberen we Thomas voor de drie dagen die nodig zijn naar de opvang te brengen. Ik dit ook allemaal met de verloskundige besproken en ook aan gegeven dat ik het niet zie zitten om op deze manier nog 14 weken door te moeten lopen en gelukkig gaf ze aan dat als de klachten niet over gaan ze me niet zal laten doorlopen tot de 40 weken maar we dan gaan kijken naar andere oplossingen. Het feit dat ze hier positief tegenover staat neemt voor mij al heel veel druk van de ketel.
Het is gelukt Thomas mag in de maand juni 3 keer extra komen, ik ben heel erg blij want nu hoef ik me geen zorgen te maken of het me wel of niet gaat lukken om alleen thuis met hem te zijn.
Nog een paar foto’s van mijn buik en Thomas
Abonneren op:
Posts (Atom)