2009 is voor ons goed begonnen met de geboorte van onze zoon Thomas Sebastiaan

Het nieuwe jaar is voor ons goed begonnen want op 1 januari om 10.30 zag onze zoon Thomas Sebastiaan het levenslicht.

Ik zal beginnen met wat er de dagen ervoor allemaal gebeurd is. Tijdens de controles bij de verloskundige bleek dat mijn bloeddruk een beetje aan het stijgen was dus ik moest in de gaten houden dat ik geen hoofdpijn zou krijgen of andere klachten die op zwangerschapsvergiftiging zouden kunnen duiden.

De kerst brachten we rustig door met eerste kerst dag mijn ouders die kwamen eten en tweede kerstdag zijn we op verjaardagsvisite geweest bij Damian en gingen we ’s avonds eten bij Brigitte. Tweede kerstdag begon bij mij met een klein beetje hoofdpijn maar omdat ik altijd rond de 20ste last heb van migraine besteedde ik er niet echt veel aandacht aan maar toen het om 3 uur ’s middags nog niet over was besloten we toch maar om de verloskundige te bellen. Mijn bloeddruk was toch wel gestegen en ik moest het nog rustiger aan doen en lekker veel op bed gaan liggen. Zaterdag avond zouden Richard en ik nog even televisie kijken, na redelijk wat smeken van mij want mocht bijna geen televisie kijken, maar ik had een beetje last van mijn hoofd dus dacht ik laat ik eerst lekker in bad gaan zitten. Helaas hielp dit niet en ben ik naar bed gegaan, we hebben toen de verloskundige gebeld en deze gaf aan dat als het zondag nog niet over was ze langs zou komen. Zondag was mijn bloeddruk beter al s vrijdag dus dat was goed. De hoofdpijn was toch een lichte migraine aanval geweest. Toen de verloskundige weg was gaf Richard aan dat hij zich niet lekker voelde en ook lekker op bed kwam liggen. Vanaf dat moment is hij eigenlijk niet meer uit bed gekomen omdat hij een behoorlijke griep kreeg. Gelukkig hebben mijn schoonouders ons erg geholpen met het doen van de boodschappen, het huishouden en klaarmaken van avondeten.

We hadden met Alewin, Peter, Aswintha, Mo en Natasja afgesproken dat we oud en nieuw bij ons zouden vieren maar omdat ik rust moest houden hadden we al met Alewin afgesproken dat het eventueel bij hem zou zijn. Uit eindelijk hebben Richard en ik besloten dat het toch maar daar moest plaatsvinden en wij lekker thuis zouden blijven. Wat achteraf dus ook maar goed was.

Richard voelde zich wel wat beter dus we hebben gezellig samen op de bank gelegen en tv gekeken. Richard maakte nog de opmerking dat Thomas wel mocht komen omdat hij zich beter voelde. Om 10 voor half 12 ’s avonds lag ik op de bank en voelde als het waren iets klappen in mijn buik, eerste gedachte was meteen mijn vliezen zijn gebroken dus ik meteen naar de wc om te checken maar voelde niets vreemds. Richard wel even verteld dat ik iets vreemds gevoeld had. Dus ging ik zitten zoeken op internet wat ik nou gevoeld had. Toen de klok in beeld kwam heb ik de laptop even weg kunnen zetten en hebben we elkaar een gelukkig Nieuwjaar gewenst. We hebben meteen maar even onze ouders gebeld om ze de beste wensen te wensen. Richard was zo enthousiast over mijn gebroken vliezen dat hij het meteen aan zijn moeder vertelde terwijl ik net tegen mijn moeder aan het vertellen was dat er nog niets aan de hand was. Uiteindelijk dus ook maar even tegen mijn moeder gezegd hoe de vork in de steel zat want ik zat te lachen om Richard zijn enthousiasme. Ik had nog geen weeën maar die kwamen zo rond een uur of 1 wel opgang. Om 2 uur zijn we toen naar bed gegaan nadat ik nog was gaan douchen. Ik zei toen al tegen Richard dat we waarschijnlijk niet echt zouden kunnen slapen die nacht. Vanaf 2 uur ben ik toen mijn weeën gaan bijhouden en die kwamen eerst om de 5 minuten maar gingen al vrij snel over in om de 3 minuten. Om 3 uur hebben we toen de verloskundige gebeld en deze kwam om half 4. Helaas had ik toen nog helemaal geen ontsluiting terwijl ik wel echte weeën had. De verloskundige ging weer weg en zei dat we om 7 uur weer moesten bellen als de weeën nog zo waren. Richard voelde zich weer erg slecht door de griep en we hebben toen mijn schoonmoeder laten komen om mij te ondersteunen terwijl Richard nog even ging slapen. De weeën werden zo heftig dat ik ze bijna niet meer weg kon puffen en ze kwamen nu om de minuut. Ik had van de verloskundige wel een pilletje gehad om in te slapen en hierdoor had ik het gevoel dat er meer tijd tussen de weeën zat maar rond 6 uur werd het zo heftig dat mijn schoonmoeder aangaf dat ze de verloskundige ging bellen. Ze heeft toen eerst Richard wakker gemaakt die ook een slaappil genomen had om goed uit te kunnen rusten dus die was nog een beetje stoned, en snapte het eerst niet helemaal. De verloskundige kwam om half 7 en schrok ook wel van hoe heftig de weeën waren, nu bleek ik gelukkig 4 cm ontsluiting te hebben en mocht ik naar het ziekenhuis om daar te bevallen maar ook omdat ik zo’n pijn had dat ik het niet zou redden zonder dat ik pijnstilling zou krijgen. Om half 8 waren we in het ziekenhuis en om half 9 kreeg ik een spuit in mijn been die voor mijn gevoel meteen begon te werken en kon ik tussen de weeën door een beetje bijkomen. Ik heb me nog nooit zo vreemd gevoeld maar voelde me ondertussen ook heerlijk. Om kwart voor 10 had ik het gevoel dat ik moest persen en ik bleek toen 8 cm ontsluiting te hebben en mocht langzaam mee gaan persen. Wat een verademing was dat ipv het wegpuffen van die krengen, alleen door de prik merkte ik volgens mij niet echt wanneer er een wee kwam omdat ik nu zo anders moest handelen dus ging ik maar een beetje op eigen houtje persen. Meestal was het wel redelijk op het goede moment want na de eerste keer meepersen kwam de “echte” wee en werd er ook enthousiast gereageerd door de verloskundige en gynaecoloog. Na 45 minuten persen kwam dan onze mooie zoon Thomas ter wereld.

Helaas kreeg ik net na de bevalling een migraine aanval dus heb ik niet echt kunnen genieten van de eerste uren, Richard heeft toen goed voor Thomas gezorgd. Net voor we naar huis mochten ging ik douchen en werd ik na het eten van een stuk ontbijtkoek misselijk en moest ik overgeven. De verpleegkundige vond toen eigenlijk dat ik een nachtje in het ziekenhuis moest blijven maar dat wilde ik niet en ze dachten ook dat het met mijn migraine te maken had(ik zelf geef nooit over met migraine maar was wel blij dat hun dachten dat het daar mee te maken had dus mocht ik toch nog naar huis gelukkig.

De opa’s en oma’s mochten ’s avonds wel langskomen om hun kleinzoon te bewonderen maar mochten niet te lang blijven omdat ik mijn rust nodig had.
Inmiddels loop ik al lekker rond in huis, blijf nog wel de meeste tijd boven en lig ook wel lekker veel in bed maar voel me wel erg goed eigenlijk. Met Richard ging het na de bevalling eigenlijk alleen maar minder dus die heeft ook een “echte kraam week” want die ligt lekker de hele dag naast me en slaapt zelfs nog meer als mij overdag.

Hier zijn dan ook de oh zo gewilde foto's, je krijgt ook niet eens de kans om bij te komen van een bevalling of ze gaan al vragen om foto's online ;)