vertellen

Vandaag zijn we naar mijn oma, mijn ouders en Sander en Carina geweest en hebben we het ze verteld.

Eerst zijn we naar mijn oma gegaan die erg blij voor ons was, toen kwamen ook mijn oom en tante langs bij mijn oma dus die hebben het ook meteen gehoord. Wat natuurlijk wel apart is omdat mijn ouders het nog niet wisten. Gelukkig was dat de volgende stop op ons kleine rondje Nederland.

Mijn ouders waren ook erg blij voor ons. Mijn moeder had wel al een vermoedde. Dat had ik ook wel door want elke keer als ze belde vroeg ze er bijna wel naar. Bij mijn ouders heb ik mijn broer gebeld die het ook erg leuk nieuws vond dat hij oom werd. Hij wordt half oktober papa, erg leuk dus. Ook heb ik geprobeerd mijn oom te bellen, ik ben zijn lievenings nicht en dat is dus toch wel een beetje speciaal, maar die was niet thuis.

Na dat we gezellig bij mijn ouders in de tuin hebben gezeten zouden we naar huis gaan maar we bedachten ons en wilde het ook wel aan Sander en Carina vertellen.

Dus belde ik ze thuis op en vroeg of ze even tijd voor ons hadden. Ze zouden eigenlijk met een half uurtje weggaan en het huis was een rommeltje. Toen ik zei dat we maar even kwamen hadden ze natuurlijk ook hun vermoedens.

Toen we daar aankwamen en ik op Sander afliep om hallo te zeggen keek hij me al vragend aan en kon ik alleen maar bevestigen. Ook zij waren natuurlijk heel blij voor ons, ook dat het zo snel was gegaan.

Nu weet ongeveer iedereen het gelukkig. Martine en Martin zijn het te weten gekomen doordat ik een sms’je naar Rianne stuurde of ze een boekje van Nijntje wilde meenemen van haar werk zodat we dat aan onze ouders konden geven. Rianne had haar telefoon niet bij haar dus haar Broer Alexander las het berichtje voor en toen kan Rianne niet zeggen dat ze het niet wist.

Onderweg naar huis nog een keer mijn oom gebeld die was toen wel thuis. Hij vond het geweldig nieuws en moest het echt even op zich in laten werken. Had ook sterk het vermoeden dat hij emotioneel was. Nu is het een de Swart en als die iets niet laten merken zijn het hun emoties maar het feit dat hij echt even niet wist wat hij zeggen moest zei voor mij genoeg